Hoe de flirtpoging een relatie werd

Hoe de flirtpoging een relatie werd

Uit verschillende hoeken kwamen verzoekjes om een nieuwe blog. En jullie waren met name nieuwsgierig naar de afloop van mijn flirtavontuur (lees hier deel 1 en deel 2). En ja, ik weet het. Ik heb jullie, mijn trouwe lezers, weer veel te lang verwaarloosd. Dus daarom even een update over mijn relatiestatus.

De titel geeft het al weg hè? Ik heb jullie onder andere een beetje verwaarloosd omdat ik inmiddels een relatie heb. Of, om met de woorden van mijn vader te spreken: dikke verkering. En ja, het is inderdaad die ene van die flirtpoging. Hoe leuk is dat? Het kan dus toch nog op de ouderwetse, internetloze manier. Dat je gewoon iemand tegenkomt en dat beide partijen het wel zien zitten en een afspraakje maken.

Hoewel… eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet helemáál internetloos ging. Mijn blog speelde namelijk een centrale rol in dit verhaal. Read more

Hoe de mislukte flirtpoging een vervolg kreeg

Dit is het onwaarschijnlijke vervolg op mijn vorige blog waar je kunt lezen hoe ik op een heel genante manier een eind maakte aan een gewaagde flirtpoging. Ik had eigenlijk verwacht dat ik hem nooit meer zou zien. Maar zoals jullie in mijn vorige blog konden lezen, was ik er toch nog wel een beetje mee bezig in mijn hoofd. Wat als hij toch terug zou komen? Ga ik dan de kans aangrijpen? Of laat ik het gaan? De eerste optie had toch mijn voorkeur. Maar ja, zou ik dat durven…? Hij was er toen op een woensdag, vlak voor sluitingstijd, toen ik in m’n eentje aan het werk was in de winkel. En afgelopen woensdag dacht ik ‘het zou toch wel echt leuk zijn als hij weer langs zou komen’.

En om half zes had ik inderdaad nog een late klant die in het laatste half uurtje voor sluitingstijd nog twee brillen wilde kopen. Niet dé klant, maar wel een heel aardige meneer (ondanks dat hij zo laat was, want late klanten vind ik bij voorbaat vaak al irritant). We hadden de brillen uitgezocht en zaten aan tafel alles te regelen. Het verkoopgesprek verliep vlot en soepeltjes. Het was vijf voor zes, ik zat net de tweede bril af te tekenen (Aftekenen? Wat is dat nou weer? Meer uitleg vind je dus in mijn vorige blog.) toen er nog iemand binnen kwam. Ik keek op. Wie komt er nou nú nog binnen?

Crap.

Het is hem.

Read more

Hoe ik een flirtpoging de vernieling in hielp

flirten

Er word niet zo vaak met mij geflirt. Oké, eerlijk? Nooit. Er wordt nóóit met mij geflirt. Dus als het dan opeens wel gebeurt sta ik natuurlijk met m’n bek vol tanden.

Een paar weken terug verkocht ik twee brillen aan een jongen. Of nee, een man. Hij was toch niet echt een jongen meer. Maar goed. Het was hartstikke gezellig. Ik voelde me gelijk op mijn gemak bij hem en dat heb ik haast nooit. Het klikte gewoon wel. Hij had een vriendin mee, en die was ook hartstikke gezellig. Kortom, we hadden met zijn drieën best wel lol. Ik zocht er verder niks achter. Hij was gewoon een leuke vent.

Een week of drie later kwam hij zijn brillen ophalen. Hij kwam om vijf voor zes de winkel nog binnen hollen. Hij vroeg of hij zijn brillen nog kon halen of dat hij te laat was. Ik herkende hem en wist zelf zijn achternaam nog. Even ter illustratie: als ik een klant heb geholpen en die persoon komt een uur later de winkel weer binnen, dan weet ik soms al niet meer wie het is. Triest, maar waar. Maar goed, omdat het zo’n leuke verkoop was geweest, wist ik dus nog wie hij was. En ik heb normaal een hekel aan klanten die vlak voor sluitingstijd nog wat willen, maar ach. Hij was leuk en gezellig dus voor deze keer vond ik het prima.

Dus. Even de brillen bijstellen. Ondertussen een beetje kletsen over koetjes en kalfjes. En zit de bril goed? Kijkt het ook goed? Dat soort dingen. Ook nog even betalen natuurlijk.

En toen waren we klaar.

Dacht ik.
Read more