Ongetrouwde meisjes

Ongetrouwde meisjes

Ik werk nu al een aardige tijd in een brillenwinkel. En dan maak je nog wel eens wat mee. Klanten die boos zijn, of juist heel blij. Klanten die onwel worden. Klanten met die een beetje maf zijn, wat dan weer leidt tot leuke gesprekjes. Of klanten met wie je uiteindelijk samen op de bank eindigt. Al is dat laatste wel een eenmalig iets.

Maar wat ook nogal eens voorkomt, is dat mensen opmerkingen maken die te maken hebben met dat ik vrouw ben. Dat levert soms gekke gesprekjes op. Read more

Waarom ik vegetariër werd

Waarom ik vegetariër werd

Ik at eigenlijk al een jaar of twee heel weinig vlees. Heel weinig houdt in: ik kocht het zelf nauwelijks meer, maar at het af en toe buiten de deur of als ik bij anderen at. Ik experimenteerde zelfs met veganistische recepten. Toen ontmoette ik mijn vriend, die al zeker dertig jaar vegetariër is vanwege de bio-industrie. Dat maakte de beslissing eigenlijk nog makkelijker om vegetariër te worden. Bovendien is het een stuk overzichtelijker voor mezelf om helemaal geen dieren meer te eten, in plaats van af en toe eens. Want waar trek je dan een grens? Bovendien moet je er steeds weer over nadenken wat je kiest. Door gewoon de knoop door te hakken om geen dieren meer te eten, werd het opeens makkelijker.

Uiteindelijk kon ik het gewoon niet meer naar mezelf verantwoorden om vlees te eten en hakte ik op 1 januari de knoop door. De bio-industrie is gewoon slecht. Dat was iets wat ik wel wist, maar wat eigenlijk toch nogal een ver-van-mijn-bed-show was. Mijn moeder werd jaren geleden al vegetariër, dus ik wist heus wel dat er iets niet goed zat. Maar ergens was er dan toch iets dat zei dat het vast allemaal wel mee zou vallen. Maar dat is natuurlijk onzin. De bio-industrie is verschrikkelijk en ik wil er niet meer aan meewerken.

Read more

De hel van 100% NL

Zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten, werk ik in een winkel. Het filiaal waar ik meestal sta, zit in een winkelcentrum. Wij mogen zelf in de winkel geen muziek draaien, wat wel een beetje saai was toen ik er net kwam werken, maar na al die jaren ben ik er wel aan gewend. Het winkelcentrum draait wel muziek en dat kan je in de winkel zelf ook horen. Nou, ‘best gezellig’, zul je misschien denken.

Niks is minder waar. Read more

Daar ben ik weer

Zo. Eindelijk even weer een update van mijn kant.

Soms heb je van die fases dat je veel blogt. Dit was niet zo’n fase. Ik had het gevoel dat ik eigenlijk niks had om over te bloggen, omdat ik niet zo veel interessants meemaak. En eerlijk is eerlijk; eigenlijk kon ik me er ook niet zo goed toe zetten om wat te schrijven en deed ik gewoon liever andere dingen.

Zo heb ik lekker veel gebreid en veel met B. op de bank gehangen en genetflixt (is dit al een geaccepteerde werkwoordsvorm? Lijkt me wel toch?). En in het kader van het vele breien, leek het me wel leuk om een aparte handwerkblog te maken. De oplettende lezer had dat natuurlijk al gezien in de menubalk, want inmiddels is www.helmahaakt.nl al een tijdje online. Ik heb mijn haak- en breiblogs verhuisd en wil daar verder gaan bloggen over handwerken. Lekker tegenstrijdig natuurlijk: geen inspiratie hebben om te bloggen, en dan nog maar een blog erbij maken zodat je dubbel zo veel te doen hebt. Maar goed, we zien wel waar het schip strandt.

Wat wel het grootste nieuws is van de laatste tijd, is

Read more

Haantje de voorste

Haantje de voorste

“KUKELEKUUUU”

Huh? Ik til mijn hoofd op van mijn kussen. Volgens de wekker is het vijf uur. Ik lig bij B. in bed. En ik hoorde een haan. We horen wel vaker een haan. Hij woont tenslotte in een plattelandsdorpje. Een van de buren verderop in de straat heeft zo’n beest. Ik heb er nooit echt last van gelukkig. Maar dit klonk wel wat dichterbij dan anders. Ik voel me gebroken nu ik zo abrupt uit mijn slaap gewekt word.

B. is ook wakker. Nogmaals klinkt het: “KUKELEKUUUU”.
“Wat is dit? Zit die haan hier vlakbij ofzo?” zeg ik.
B. vloekt. Hij stapt uit bed en kijkt uit het raam. Niks te zien. Maar goed, het is ook nog niet licht. Weer begint de haan te kraaien. B. kijkt de andere kant op. “Verdomd,” zegt hij verbaasd. “Hij zit bovenop je auto.”
Ik begin te lachen. “Dat meen je niet.” Ik ga naast hem staan om te kijken. En ja hoor, ik zie inderdaad onder de carport een schimmige haan op mijn auto zitten. Nu is dat op zich niet zo erg, maar wel als de auto met desbetreffende haan slechts drie meter van je slaapkamerraam verwijderd is.
Hij kraait weer.
“Jezus,” zeg ik. “Ik jaag hem wel weg. Ik moet toch plassen.” Read more

Tag: 25 vragen

Ik gooi er maar weer eens een tag in, zodat jullie weer wat nutteloze informatie over mij tot jullie kunnen nemen.

1. Heb je huisdieren?
Nee. Ik heb wel grasparkietjes gehad en het lijkt me superleuk om ooit weer 1 of 2 tamme parkietjes te hebben. Weer grasparkieten, of misschien wel valkparkieten. Maar ik doe het niet omdat ik 5 dagen in de week werk, dus dan zitten ze zo alleen thuis en dat vind ik zielig. En als ze met z’n tweetjes zijn, is het wel minder erg, maar het houdt me toch een beetje tegen. En ik vind het zo erg als huisdieren ziek zijn en dood gaan. Vooral parkietjes zitten er dan zo sneu bij en je komt er haast niet achter wat ze hebben dus er iets aan doen is dan ook lastig. En zodra huisdieren dood zijn, vind ik vooral mezelf heel zielig.

2. Noem 3 dingen die het dichtstbij je zijn
Mijn telefoon, mijn laptop (duh) en mijn vriend (niet echt een ding, maar goed, hij zit nou eenmaal naast me).

3. Hoe is het weer nu?
Geen idee. Het is avond en donker. Het is wel vrij helder geloof ik.

4. Rij je? En zo ja, heb je wel eens een ongeluk gehad?
Read more

Hoe de flirtpoging een relatie werd

Hoe de flirtpoging een relatie werd

Uit verschillende hoeken kwamen verzoekjes om een nieuwe blog. En jullie waren met name nieuwsgierig naar de afloop van mijn flirtavontuur (lees hier deel 1 en deel 2). En ja, ik weet het. Ik heb jullie, mijn trouwe lezers, weer veel te lang verwaarloosd. Dus daarom even een update over mijn relatiestatus.

De titel geeft het al weg hè? Ik heb jullie onder andere een beetje verwaarloosd omdat ik inmiddels een relatie heb. Of, om met de woorden van mijn vader te spreken: dikke verkering. En ja, het is inderdaad die ene van die flirtpoging. Hoe leuk is dat? Het kan dus toch nog op de ouderwetse, internetloze manier. Dat je gewoon iemand tegenkomt en dat beide partijen het wel zien zitten en een afspraakje maken.

Hoewel… eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet helemáál internetloos ging. Mijn blog speelde namelijk een centrale rol in dit verhaal. Read more

Hoe de mislukte flirtpoging een vervolg kreeg

Dit is het onwaarschijnlijke vervolg op mijn vorige blog waar je kunt lezen hoe ik op een heel genante manier een eind maakte aan een gewaagde flirtpoging. Ik had eigenlijk verwacht dat ik hem nooit meer zou zien. Maar zoals jullie in mijn vorige blog konden lezen, was ik er toch nog wel een beetje mee bezig in mijn hoofd. Wat als hij toch terug zou komen? Ga ik dan de kans aangrijpen? Of laat ik het gaan? De eerste optie had toch mijn voorkeur. Maar ja, zou ik dat durven…? Hij was er toen op een woensdag, vlak voor sluitingstijd, toen ik in m’n eentje aan het werk was in de winkel. En afgelopen woensdag dacht ik ‘het zou toch wel echt leuk zijn als hij weer langs zou komen’.

En om half zes had ik inderdaad nog een late klant die in het laatste half uurtje voor sluitingstijd nog twee brillen wilde kopen. Niet dé klant, maar wel een heel aardige meneer (ondanks dat hij zo laat was, want late klanten vind ik bij voorbaat vaak al irritant). We hadden de brillen uitgezocht en zaten aan tafel alles te regelen. Het verkoopgesprek verliep vlot en soepeltjes. Het was vijf voor zes, ik zat net de tweede bril af te tekenen (Aftekenen? Wat is dat nou weer? Meer uitleg vind je dus in mijn vorige blog.) toen er nog iemand binnen kwam. Ik keek op. Wie komt er nou nú nog binnen?

Crap.

Het is hem.

Read more

Verhuizen – deel 3

verhuizen

Weer een blog over verhuizen? Yep. Ik ben pas verhuisd. En ik heb mijn blog onlangs ook verhuisd. En toch zit er nu alweer een nieuwe verhuizing aan te komen.

In mijn vorige verhuisverhaal, over mijn verhuizing naar Coevorden, heb al kort iets verteld over de problemen die er toen bij kwamen kijken. Hierbij ging het vooral over problemen wat betreft het onderhoud aan mijn appartementje. Dit onderhoud zou al gedaan worden voordat ik hier kwam wonen. Dat was mij tenminste toegezegd en op basis daarvan tekende ik het huurcontract. Maar de verhuurder kwam die beloftes niet na. Ondertussen zijn we acht maanden verder en zijn de problemen nog steeds niet opgelost. Omdat de verhuurder niet meewerkt, raadde de rechtsbijstandsmevrouw me aan om de huurcommissie in te schakelen in de hoop een huurverlaging te kunnen krijgen. Dus dat deed ik. De huurcommissie komt volgende week de situatie bekijken. En mijn huurbaas reageerde hier heel volwassen op, door de huur dan maar op te zeggen. Read more

Hoe ik een flirtpoging de vernieling in hielp

flirten

Er word niet zo vaak met mij geflirt. Oké, eerlijk? Nooit. Er wordt nóóit met mij geflirt. Dus als het dan opeens wel gebeurt sta ik natuurlijk met m’n bek vol tanden.

Een paar weken terug verkocht ik twee brillen aan een jongen. Of nee, een man. Hij was toch niet echt een jongen meer. Maar goed. Het was hartstikke gezellig. Ik voelde me gelijk op mijn gemak bij hem en dat heb ik haast nooit. Het klikte gewoon wel. Hij had een vriendin mee, en die was ook hartstikke gezellig. Kortom, we hadden met zijn drieën best wel lol. Ik zocht er verder niks achter. Hij was gewoon een leuke vent.

Een week of drie later kwam hij zijn brillen ophalen. Hij kwam om vijf voor zes de winkel nog binnen hollen. Hij vroeg of hij zijn brillen nog kon halen of dat hij te laat was. Ik herkende hem en wist zelf zijn achternaam nog. Even ter illustratie: als ik een klant heb geholpen en die persoon komt een uur later de winkel weer binnen, dan weet ik soms al niet meer wie het is. Triest, maar waar. Maar goed, omdat het zo’n leuke verkoop was geweest, wist ik dus nog wie hij was. En ik heb normaal een hekel aan klanten die vlak voor sluitingstijd nog wat willen, maar ach. Hij was leuk en gezellig dus voor deze keer vond ik het prima.

Dus. Even de brillen bijstellen. Ondertussen een beetje kletsen over koetjes en kalfjes. En zit de bril goed? Kijkt het ook goed? Dat soort dingen. Ook nog even betalen natuurlijk.

En toen waren we klaar.

Dacht ik.
Read more