Haantje de voorste

Haantje de voorste

“KUKELEKUUUU”

Huh? Ik til mijn hoofd op van mijn kussen. Volgens de wekker is het vijf uur. Ik lig bij B. in bed. En ik hoorde een haan. We horen wel vaker een haan. Hij woont tenslotte in een plattelandsdorpje. Een van de buren verderop in de straat heeft zo’n beest. Ik heb er nooit echt last van gelukkig. Maar dit klonk wel wat dichterbij dan anders. Ik voel me gebroken nu ik zo abrupt uit mijn slaap gewekt word.

B. is ook wakker. Nogmaals klinkt het: “KUKELEKUUUU”.
“Wat is dit? Zit die haan hier vlakbij ofzo?” zeg ik.
B. vloekt. Hij stapt uit bed en kijkt uit het raam. Niks te zien. Maar goed, het is ook nog niet licht. Weer begint de haan te kraaien. B. kijkt de andere kant op. “Verdomd,” zegt hij verbaasd. “Hij zit bovenop je auto.”
Ik begin te lachen. “Dat meen je niet.” Ik ga naast hem staan om te kijken. En ja hoor, ik zie inderdaad onder de carport een schimmige haan op mijn auto zitten. Nu is dat op zich niet zo erg, maar wel als de auto met desbetreffende haan slechts drie meter van je slaapkamerraam verwijderd is.
Hij kraait weer.
“Jezus,” zeg ik. “Ik jaag hem wel weg. Ik moet toch plassen.” Read more

Tag: 25 vragen

Ik gooi er maar weer eens een tag in, zodat jullie weer wat nutteloze informatie over mij tot jullie kunnen nemen.

1. Heb je huisdieren?
Nee. Ik heb wel grasparkietjes gehad en het lijkt me superleuk om ooit weer 1 of 2 tamme parkietjes te hebben. Weer grasparkieten, of misschien wel valkparkieten. Maar ik doe het niet omdat ik 5 dagen in de week werk, dus dan zitten ze zo alleen thuis en dat vind ik zielig. En als ze met z’n tweetjes zijn, is het wel minder erg, maar het houdt me toch een beetje tegen. En ik vind het zo erg als huisdieren ziek zijn en dood gaan. Vooral parkietjes zitten er dan zo sneu bij en je komt er haast niet achter wat ze hebben dus er iets aan doen is dan ook lastig. En zodra huisdieren dood zijn, vind ik vooral mezelf heel zielig.

2. Noem 3 dingen die het dichtstbij je zijn
Mijn telefoon, mijn laptop (duh) en mijn vriend (niet echt een ding, maar goed, hij zit nou eenmaal naast me).

3. Hoe is het weer nu?
Geen idee. Het is avond en donker. Het is wel vrij helder geloof ik.

4. Rij je? En zo ja, heb je wel eens een ongeluk gehad?
Read more

Hoe de flirtpoging een relatie werd

Hoe de flirtpoging een relatie werd

Uit verschillende hoeken kwamen verzoekjes om een nieuwe blog. En jullie waren met name nieuwsgierig naar de afloop van mijn flirtavontuur (lees hier deel 1 en deel 2). En ja, ik weet het. Ik heb jullie, mijn trouwe lezers, weer veel te lang verwaarloosd. Dus daarom even een update over mijn relatiestatus.

De titel geeft het al weg hè? Ik heb jullie onder andere een beetje verwaarloosd omdat ik inmiddels een relatie heb. Of, om met de woorden van mijn vader te spreken: dikke verkering. En ja, het is inderdaad die ene van die flirtpoging. Hoe leuk is dat? Het kan dus toch nog op de ouderwetse, internetloze manier. Dat je gewoon iemand tegenkomt en dat beide partijen het wel zien zitten en een afspraakje maken.

Hoewel… eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet helemáál internetloos ging. Mijn blog speelde namelijk een centrale rol in dit verhaal. Read more

Hoe de mislukte flirtpoging een vervolg kreeg

Dit is het onwaarschijnlijke vervolg op mijn vorige blog waar je kunt lezen hoe ik op een heel genante manier een eind maakte aan een gewaagde flirtpoging. Ik had eigenlijk verwacht dat ik hem nooit meer zou zien. Maar zoals jullie in mijn vorige blog konden lezen, was ik er toch nog wel een beetje mee bezig in mijn hoofd. Wat als hij toch terug zou komen? Ga ik dan de kans aangrijpen? Of laat ik het gaan? De eerste optie had toch mijn voorkeur. Maar ja, zou ik dat durven…? Hij was er toen op een woensdag, vlak voor sluitingstijd, toen ik in m’n eentje aan het werk was in de winkel. En afgelopen woensdag dacht ik ‘het zou toch wel echt leuk zijn als hij weer langs zou komen’.

En om half zes had ik inderdaad nog een late klant die in het laatste half uurtje voor sluitingstijd nog twee brillen wilde kopen. Niet dé klant, maar wel een heel aardige meneer (ondanks dat hij zo laat was, want late klanten vind ik bij voorbaat vaak al irritant). We hadden de brillen uitgezocht en zaten aan tafel alles te regelen. Het verkoopgesprek verliep vlot en soepeltjes. Het was vijf voor zes, ik zat net de tweede bril af te tekenen (Aftekenen? Wat is dat nou weer? Meer uitleg vind je dus in mijn vorige blog.) toen er nog iemand binnen kwam. Ik keek op. Wie komt er nou nú nog binnen?

Crap.

Het is hem.

Read more

Verhuizen – deel 3

verhuizen

Weer een blog over verhuizen? Yep. Ik ben pas verhuisd. En ik heb mijn blog onlangs ook verhuisd. En toch zit er nu alweer een nieuwe verhuizing aan te komen.

In mijn vorige verhuisverhaal, over mijn verhuizing naar Coevorden, heb al kort iets verteld over de problemen die er toen bij kwamen kijken. Hierbij ging het vooral over problemen wat betreft het onderhoud aan mijn appartementje. Dit onderhoud zou al gedaan worden voordat ik hier kwam wonen. Dat was mij tenminste toegezegd en op basis daarvan tekende ik het huurcontract. Maar de verhuurder kwam die beloftes niet na. Ondertussen zijn we acht maanden verder en zijn de problemen nog steeds niet opgelost. Omdat de verhuurder niet meewerkt, raadde de rechtsbijstandsmevrouw me aan om de huurcommissie in te schakelen in de hoop een huurverlaging te kunnen krijgen. Dus dat deed ik. De huurcommissie komt volgende week de situatie bekijken. En mijn huurbaas reageerde hier heel volwassen op, door de huur dan maar op te zeggen. Read more

Hoe ik een flirtpoging de vernieling in hielp

flirten

Er word niet zo vaak met mij geflirt. Oké, eerlijk? Nooit. Er wordt nóóit met mij geflirt. Dus als het dan opeens wel gebeurt sta ik natuurlijk met m’n bek vol tanden.

Een paar weken terug verkocht ik twee brillen aan een jongen. Of nee, een man. Hij was toch niet echt een jongen meer. Maar goed. Het was hartstikke gezellig. Ik voelde me gelijk op mijn gemak bij hem en dat heb ik haast nooit. Het klikte gewoon wel. Hij had een vriendin mee, en die was ook hartstikke gezellig. Kortom, we hadden met zijn drieën best wel lol. Ik zocht er verder niks achter. Hij was gewoon een leuke vent.

Een week of drie later kwam hij zijn brillen ophalen. Hij kwam om vijf voor zes de winkel nog binnen hollen. Hij vroeg of hij zijn brillen nog kon halen of dat hij te laat was. Ik herkende hem en wist zelf zijn achternaam nog. Even ter illustratie: als ik een klant heb geholpen en die persoon komt een uur later de winkel weer binnen, dan weet ik soms al niet meer wie het is. Triest, maar waar. Maar goed, omdat het zo’n leuke verkoop was geweest, wist ik dus nog wie hij was. En ik heb normaal een hekel aan klanten die vlak voor sluitingstijd nog wat willen, maar ach. Hij was leuk en gezellig dus voor deze keer vond ik het prima.

Dus. Even de brillen bijstellen. Ondertussen een beetje kletsen over koetjes en kalfjes. En zit de bril goed? Kijkt het ook goed? Dat soort dingen. Ook nog even betalen natuurlijk.

En toen waren we klaar.

Dacht ik.
Read more

Verhuisd!

Header bloemen 2

Ja ja! Het is zo ver! Ik heb eindelijk een eigen domeinnaam voor mijn blog!

Ik ben druk bezig met de verhuizing en het lijkt allemaal wel goed te gaan. Hopelijk merken jullie er dus niet veel van. Voor de mensen die via e-mail altijd bericht krijgen van een nieuwe blogpost: jullie verhuizen als het goed is vanzelf mee naar de nieuwe site. Maar ja, het is allemaal een beetje nieuw voor me, dus mocht je merken dat het niet goed gaat, schrijf je dan even opnieuw in.

Op de oude site zullen geen nieuwe berichten meer verschijnen. De bestaande links worden allemaal automatisch omgeleid naar de nieuwe site.

 

Mijn guilty tv-pleasure

Say yes to the dress
Oké. Hierbij deel ik mijn guilty pleasure wat betreft tv-kijken met jullie. Ik kijk graag naar Say yes to the dress. Zo. Het is eruit. Ik weet zeker dat mensen die me kennen nu denken “WTF?! Dat is toch helemaal niks voor Helma.” Maar ja, ik vind het gewoon leuk. Dat het zó niet bij me past, maakt het misschien juist zo leuk.

Voor de mensen die geen flauw benul hebben: Say yes to the dress is een Amerikaanse realityshow over bruiden die gaan shoppen voor hun perfecte trouwjurk. Nou kijk ik verder nooit naar realityshows hoor. Ik vind er namelijk niks aan. Maar dit programma is zo fout dat het leuk is. Amerikaanser dan dit vind je het haast niet. En dat is leuk om na het werk even naar te kijken met je bordje eten op schoot.

Read more

De afgelopen week: bloemen, schoenen en slingers

De afgelopen week: bloemen, schoenen en slingers

Even een overzichtje van mijn bezigheden de afgelopen dagen. Ik deed niet veel bijzonders hoor. Een extra dagje vrij betekent vooral een extra dagje relaxen. Zo keek ik het einde van House of Cards. Iedereen was zo enthousiast over deze serie, maar ik begon er steeds maar niet aan. Het trok me gewoon niet zo. Maar ik waagde me er toch aan en vervolgens keek ik binnen twee weken alle vier de seizoenen. Oeps… En dan? Wat kijk je na House of Cards? Een collega had het gehad over Homeland, dus daar ben ik nu mee bezig. Ook weer spannend!

Verder ben ik lekker creatief bezig geweest. Zo haakte ik weer een schaapje. Ik heb deze schaapjes al eerder gehaakt, voor de mobile voor mijn zus. Maar ik vind ze zo schattig dat ik nu voor mezelf een sleutelhanger heb gemaakt.

Lees meer.

Voor je dertig wordt

Bucketlist

Iemand zei laatst tegen me dat het jaar voordat je dertig wordt, hét jaar is om de dingen te doen die je altijd al hebt willen doen. Dingen van je bucketlist. Want na je dertigste komt het er vaak niet meer van. Hij had dat zelf ook gedaan en hij had het met name over reizen. Maar ik neem aan dat het eigenlijk om allerlei dingen gaat die op je bucketlist kunnen staan.

Het drukte me even met de neus op de feiten. Ik word over een kleine vijf weken 29 jaar. Dat betekent dat mijn laatste jaar voordat ik dertig word, al bijna ingaat. En wat heb ik eigenlijk gedaan in mijn leven? Wat heb ik bereikt?
Read more