Ongetrouwde meisjes

Ik werk nu al een aardige tijd in een brillenwinkel. En dan maak je nog wel eens wat mee. Klanten die boos zijn, of juist heel blij. Klanten die onwel worden. Klanten met die een beetje maf zijn, wat dan weer leidt tot leuke gesprekjes. Of klanten met wie je uiteindelijk samen op de bank eindigt. Al is dat laatste wel een eenmalig iets.

Maar wat ook nogal eens voorkomt, is dat mensen opmerkingen maken die te maken hebben met dat ik vrouw ben. Dat levert soms gekke gesprekjes op.

Wat ik het meest hoor is: “Ik wil graag mijn ogen laten meten. Dan moet ik zeker bij die meneer zijn?” Waarop de klant naar mijn mannelijke collega wijst. Mijn reactie varieert nog wel eens. Vroeger zei ik meestal: “Nee hoor, dat doe ik ook.” Na een korte verbaasde blik op het gezicht van de klant en een beteuterd “oh…” was het moment dan voorbij.
Tegenwoordig zeg ik ook wel eens: “Dat moet niet, maar mag wel.” Dit veroorzaakt meestal lichte verwarring, wat ik stiekem wel leuk vind.
Maar het liefst zeg ik: “Hoezo?” Dan zie ik de radertjes al draaien binnenin, zoekend naar een sociaal geaccepteerd antwoord.
Meestal zeggen ze gewoon: “Oh? Doe jij dat ook dan?!”
En dan zeg ik: “Ja hoor. Waarom zou ik dat niet doen?”
“Tja…” En vervolgens snijden ze een ander onderwerp aan.

Nog een voorbeeld van een bijzondere situatie: ik deed eens een oogmeting bij een vrouw, maar de meting liep niet zo lekker. Daar kunnen allerlei redenen voor zijn, zoals stress, vermoeide ogen, medicijnen, noem maar op. Omdat de meting niet zo vlotjes verliep, besloot ik om aan de klant voor te stellen nog een meting te doen op een ander moment om te kijken of het dan beter zou gaan. Waarop de dame zei: “Misschien gaat het beter als die meneer de volgende keer even meet?”
Eh… en bedankt…?

Het zijn opvallend vaak vrouwen die dit soort opmerkingen plaatsen. Waarom nemen zij hun medevrouwen niet serieus?

Maar de mannen kunnen er ook wat van hoor. Alleen gaan de dingen dan vaak nét even anders. Dan hoor ik opmerkingen als: “Ben jij de stagiaire?” Of de topopmerking: “En wat doe jij hier? Sta jij hier een beetje mooi te zijn?”
Maar vaker zeggen ze het niet eens tegen mij, maar tegen mijn mannelijke collega: “Goh. Heb je een stagiaire?” Of: “Heb je er een hulpje bij?” Waarna er een vette knipoog volgt naar hem, als in ‘heb jij dat even mooi voor mekaar met zo’n meisje erbij’.

Onlangs was ik aan het werk met een andere vrouwelijke collega. Er kwam een oudere man binnen. Hij keek eens om zich heen. “Zo. Geen mannen aan het werk vandaag? Alleen maar meisjes?”
Mijn collega en ik wisselden veelbetekenende blikken uit.
Deze kon ik niet aan me voorbij laten gaan. “Meisjes?” zei ik.
“Tja, nou ja,” zei hij. “Ik weet niet of jullie getrouwd zijn. Maar ik denk het niet. En jullie zien er zo jong uit.”
Nou snap ik wel dat we er voor hem jong uitzagen, want hij ging toch al richting de 80. Maar toch. En wat heeft getrouwd zijn er nou weer mee te maken? Dat is in deze tijd toch helemaal geen ding meer?
“We zijn allebei 30,” zei ik. “En getrouwd zijn maakt toch niks uit? Volgens mij zijn wij vrouwen, geen meisjes.” Ik probeerde het wel op zo’n toon te zeggen, dat het niet al te serieus overkwam, maar dat de boodschap wel duidelijk was.

Wat ook vaak gebeurt is dat ik een klant aanspreek en dat die vervolgens tegen mijn mannelijke collega gaat praten. Alsof ik opeens in rook ben opgegaan.

Gelukkig zijn er ook heel veel klanten die dit soort dingen niet zeggen of doen. Ik heb de indruk dat het een generatiedingetje is, aangezien ik dit eigenlijk alleen maar opmerk bij 45-plussers. Mensen van mijn leeftijd heb ik dit nog nooit horen zeggen.
Ik probeer het maar niet heel serieus te nemen, maar als je het vaak hoort, kan het toch best vervelend worden. Ik vind het lang niet altijd erg als iemand mij ‘meisje’ noemt, en een grapje moet kunnen, maar de intonatie maakt toch best veel uit en op een gegeven moment zijn steeds dezelfde ‘grapjes’ niet zo leuk meer. Ze impliceren dat ik bepaalde dingen niet kan of niet zou moeten doen, omdat ik vrouw ben. Mijn vrouwelijke collega’s en ik moeten altijd nét even een stapje harder lopen om de klant te laten zien dat we net zo deskundig zijn als de mannelijke collega’s, dat we geen stagiaires zijn.

Ik ben wel benieuwd naar jullie ervaringen. Dames, maken jullie dit soort dingen ook wel eens mee? Of maak je je er zelf juist  wel eens schuldig aan? En heren, hoe kijken jullie hier tegenaan?

10 thoughts on “Ongetrouwde meisjes

  • 5 oktober 2017 at 06:32
    Permalink

    Ik had gisteren in de winkel een mevr die ik wat aanreikte.Ze zei:Och nee meisje hoeft niet, ik kijk zelf wel even…jij bent nog zo jong.Hilarisch want ze was hooguit 10 jaar ouder.En ik ben 62

    Reply
    • 5 oktober 2017 at 08:12
      Permalink

      Hahaha! Maar je ziet er ook zo jong uit!

      Reply
  • 5 oktober 2017 at 08:32
    Permalink

    Ik heb dit nog nooit op deze manier mee gemaakt. Maar dat is denk ik voornamelijk dat ik werk doe waar de vrouw domineert. Wat ik wel regelmatig heb is dat ze naar een oudere collega vragen. Want zo’n jong iemand kan toch niet het antwoord weten op de vraag? Nou, heus wel hoor.

    Reply
    • 5 oktober 2017 at 18:44
      Permalink

      Oh dat lijkt me ook irritant!

      Reply
  • 5 oktober 2017 at 09:48
    Permalink

    Ja ik heb heel vaak het gevoel gehad dat ik me op mijn werk als vrouw meer moet bewijzen dan mannen. Zeker als de vragen wat technischer worden. Een keer bij een zakelijk gesprek gezeten met 4 mannen, ik werd gewoon genegeerd. Tot ik mijn mond opendeed en toch best wel wat zinnigs te melden had. Ik herken wel dat generatie punt, dat zou goed kunnen. Mijn mannelijke leeftijdsgenoten (rond de 30), ontkennen alleen dat het nog steeds bestaat. Dat zijn ook irritante discussies, dus ik ga ze dit voorbeeld maar eens geven 🙂

    Reply
    • 5 oktober 2017 at 18:48
      Permalink

      Echt raar hè, dat dat dan op die manier moet gaan. En vooral die ontkenning dan ook nog. 🙁 Zouden ze het dan echt niet opmerken? Of zouden ze het wel zien, maar vinden ze het allemaal wel prima?

      Reply
  • 5 oktober 2017 at 17:57
    Permalink

    Ik werkte twee weken bij de Engelse bank toen ik bij de onderdirecteur mijn beklag ging doen over de telefoonlijst. Je kon aan de titels voor de dames precies zien of ze wel/niet getrouwd waren. In 1983 vond ik dat niet meer kunnen.
    “Hoe had u dat willen oplossen?” vroeg de OD.
    Het lag zo voor de hand om te zeggen dat alle dames dezelfde aanspreektitel moesten krijgen, dat ik zei:’We kunnen bij de mannen ook een onderscheid maken. Dan noemen we de ongetrouwde collega’s jongeheer.”
    De telefoonlijst werd aangepast (-:

    Reply
    • 5 oktober 2017 at 18:49
      Permalink

      Hahaha jeetje! Wat goed dat je er wat van gezegd hebt! En ook mooi dat er echt wat mee gedaan werd.

      Reply
  • 5 oktober 2017 at 18:42
    Permalink

    Tijdens mijn werk in de ICT bezocht ik regelmatig met mijn mannelijke collega’s Automatisering beurzen. Als ik dan een vraag stelde bij een leverancier, dan gaf deze mijn mannelijke collega het antwoord en werd ik genegeerd. Frustrerend! Net of een vrouw niets van automatiseren weet 🙁

    Reply
    • 5 oktober 2017 at 18:52
      Permalink

      Oh, ik kan me voorstellen dat het in de ICT ook veel kan voorkomen! Dat wordt toch nog steeds als een mannending beschouwd jammer genoeg. Alsof jij er dan alleen maar even voor de leuk bij staat op zo’n moment… Inderdaad superfrusterend!

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *