Ouderen

Gezellige ouderenOuderen. Soms zijn ze alleen maar chagrijnig. Soms zijn ze vrolijk en superlief.

De eerste categorie lijk ik relatief vaak tegen te komen. Met name in mijn werk. Ze zijn mopperig, staan te zuchten en te steunen als ze even tien minuutjes moeten wachten, willen niks,  hebben maar één gezichtsuitdrukking (namelijk chagrijnig) en lijken gewoon geen zin meer te hebben in het leven.

Vooral dat laatste valt me op. Zo zijn er mensen van een jaar of zeventig, die, als je het hebt over een jaar of twee of drie in de toekomst, doodleuk zeggen: “och, misschien ben ik dan wel niet meer” (pun intended). Dan sta ik wel echt even raar te kijken. Ja, misschien heb je gelijk en ben je dan dood. Of misschien ben je morgen wel al dood. Maar misschien ga je ook nog wel 20 jaar mee. En tuurlijk, misschien ben ik een beetje kort door de bocht. Wellicht hebben deze mensen wel heel goede redenen om chagrijnig te zijn, of om geen zin meer te hebben in het leven. Ik ben tenslotte ook geregeld chagrijnig en ik zie het soms ook even niet meer zitten. Ondanks dat, vind ik het toch altijd weer een aparte gewaarwording dat sommige ouderen áltijd mopperig lijken te zijn.

Ik kan van de tweede categorie ouderen echt heel blij worden. Gelukkig zijn er hier ook veel van. Vrolijke, grappende dametjes met felgekleurde kleren en een sprankelende persoonlijkheid. Grappige, gezellige mannen met flink wat zelfspot. Ouderen die zelfs commentaar hebben op hun chagrijnige en ongeduldige mede-ouderen. Lieve echtparen. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Mensen met wie je gezellig kan kletsen en die ook echt wat te zeggen hebben omdat ze al zo veel jaren achter de rug hebben en mooie verhalen hebben. En ik smelt echt weg bij echtparen die al een eeuwigheid samen lijken te zijn, en nog steeds gelukkig met elkaar zijn. Die elkaars hand vast houden. En dat de een de ander bezorgd  helpt als de ander wat krakkemikkig is en moeite heeft met opstaan uit een stoel. Dat die persoon dat doet met echte aandacht en uit liefde en niet omdat het moet of zo hoort.

Onder de gezellige ouderen bevinden zich ook nog eens heel hippe ouderen. Met smartphones enzo. Dat vind ik zo tof. Ik kom genoeg mensen tegen van een jaar of zestig (wat helemaal niet oud is) die vertellen dat ze geen computer hebben omdat ze dat maar gedoe vinden en ze zichzelf daar te oud voor vinden.  “Ik ben te oud om dat soort dingen nog te leren.” Wat zonde vind ik dat. Natuurlijk hoef je geen computer of smartphone. Dat hoef je helemaal niet leuk te vinden. Maar het feit dat mensen zichzelf op zo’n jone leeftijd al te oud voor bepaalde nieuwe dingen vinden, dát vind ik echt jammer en een gemiste kans.

Maar er zijn dus ook ouderen die wel computeren en tablets en smartphones hebben, en dat vind ik zo leuk. Zij gaan met de tijd mee. Ik trof een dame van 83 jaar die vertelde dat ze een aparte computerbril had. Ze zat namelijk behoorlijk vaak achter “dat ding”. Haar inmiddels overleden man, vond het helemaal niks, maar daar had zij lak aan gehad. En haar kinderen hadden gezegd: “wij kunnen de computer wel overnemen als ze er niks mee doet.” Nou, dat wilde ze heus niet.
“In vind het veel te leuk!” zei ze tegen mij. Ik was natuurlijk nieuwsgierig, dus ik vroeg haar wat ze zoal deed op de computer.
Vol enthousiasme vertelde ze erover (het Drentse accent moeten jullie er zelf maar even bij bedenken).”Nou, e-mailen enzo. Mijn zoon komt nogal eens ergens. Dan zit hij aan de andere kant van de wereld en dan kunnen we gewoon e-mailen met elkaar. Da’s toch hartstikke mooi! En ik kan van alles opzoeken op Google. Als ik iets wil weten, dan google ik het gewoon in (ja, zo zei ze het), en dan weet ik het! En als ik een recept zoek, dan is het ook hartstikke handig. Ik heb de hele wereld binnen handbereik. Ja, je moet wel met je tijd meegaan hoor. Daar blijf je jong bij. Ik heb ook zo’n telefoonding. Met zo’n schermpie. Mooi toch.”

Dat vind ik nou echt geweldig. Ouderen die zo met de tijd meegaan. Dat zijn in mijn ervaring ook vaak de mensen die het vrolijkst en gezelligst zijn. Die leuk een praatje maken en dingen ondernemen. Wat een verschil is dat met hun chagrijnige generatiegenoten.

Helaas vertellen ouderen die ik in mijn werk tegenkom ook vaak treurige verhalen. Mensen die vertellen over het overlijden van hun partner bijvoorbeeld. Zo was er onlangs een man van ongeveer eind 70 in de winkel. Hij kwam een nieuwe bril kopen, maar zat ook erg om een praatje verlegen. Hij vertelde mij dat zijn vrouw zo’n acht jaar geleden was overleden en dat hij eigenlijk niemand had. Hij was erg eenzaam. En ondanks dat het ‘al’ acht jaar geleden was, had hij het er heel erg moeilijk mee. Hij vertelde hoe hij bij de huisarts had gezeten om het erover te hebben en dat die hem had doorgestuurd naar een specialist. Hij vertelde over hoe zijn vrouw de liefde van zijn leven was en dat hij niet zonder haar kon en nooit meer een ander wilde. Dat hij nog steeds zo verdrietig was. Hij vertelde over hoe moeilijk het was en hoe anderen vertelden dat hij door moest met zijn leven omdat het alweer acht jaar geleden was, maar dat hij dat niet kon.

Het was een verdrietig, maar toch ook heel mooi en waardevol gesprek. Ik vond het bijzonder dat hij er zo over kon praten en mij dit toevertrouwde. En ik vond het ook bijzonder hoe zo’n mooie band hij blijkbaar altijd gehad heeft met zijn vrouw.

Ik kan alleen maar hopen dat ik ook ooit een gezellige bejaarde word. En dat mijn nieuwe liefde en ik ook zo’n goede band krijgen en dan nog steeds hand in hand over straat lopen en nog steeds net zo blij met elkaar zijn als nu. En dat we dan ook met de nieuwste gadgets en technieken meedoen. Mijn vriend is nogal een geek. Dus ik denk dat dat laatste sowieso wel goedkomt.

Hebben jullie verhalen over chagrijnige ouderen of juist over vrolijke ouderen die lekker bij de tijd zijn?  Ik ben benieuwd!

3 thoughts on “Ouderen

    • 16 september 2016 at 10:45
      Permalink

      Dit soort gesprekjes maken het inderdaad mooi. 🙂

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *