Hoe ik een flirtpoging de vernieling in hielp

flirten

Er word niet zo vaak met mij geflirt. Oké, eerlijk? Nooit. Er wordt nóóit met mij geflirt. Dus als het dan opeens wel gebeurt sta ik natuurlijk met m’n bek vol tanden.

Een paar weken terug verkocht ik twee brillen aan een jongen. Of nee, een man. Hij was toch niet echt een jongen meer. Maar goed. Het was hartstikke gezellig. Ik voelde me gelijk op mijn gemak bij hem en dat heb ik haast nooit. Het klikte gewoon wel. Hij had een vriendin mee, en die was ook hartstikke gezellig. Kortom, we hadden met zijn drieën best wel lol. Ik zocht er verder niks achter. Hij was gewoon een leuke vent.

Een week of drie later kwam hij zijn brillen ophalen. Hij kwam om vijf voor zes de winkel nog binnen hollen. Hij vroeg of hij zijn brillen nog kon halen of dat hij te laat was. Ik herkende hem en wist zelf zijn achternaam nog. Even ter illustratie: als ik een klant heb geholpen en die persoon komt een uur later de winkel weer binnen, dan weet ik soms al niet meer wie het is. Triest, maar waar. Maar goed, omdat het zo’n leuke verkoop was geweest, wist ik dus nog wie hij was. En ik heb normaal een hekel aan klanten die vlak voor sluitingstijd nog wat willen, maar ach. Hij was leuk en gezellig dus voor deze keer vond ik het prima.

Dus. Even de brillen bijstellen. Ondertussen een beetje kletsen over koetjes en kalfjes. En zit de bril goed? Kijkt het ook goed? Dat soort dingen. Ook nog even betalen natuurlijk.

En toen waren we klaar.

Dacht ik.

Hij bleef een beetje dralen bij de kassa. En ik dacht: wat is er aan de hand? Waarom gaat hij niet weg? Normaal gesproken gaan klanten op dit moment gewoon weg. Maar ja. Ik ben zo iemand die bepaalde dingen gewoon niet doorheeft. Ik bedoel: mijn zus gaf me een anderhalf jaar geleden een klein langwerpig cadeautje in de vorm van een zwangerschapstest en mijn moeder ging mijn reactie filmen bij het uitpakken terwijl zij normaal gesproken nooit iets filmt. En. Ik. Had. Niks. Door. Zo ben ik.

Maar goed. We stonden dus bij de kassa. En jullie moeten, voor ik verder ga, even weten dat als je een bril voor iemand bestelt, je de bril altijd moet aftekenen. Voor de leken op brilgebied: dat houdt in dat je gaat zorgen dat het optisch centrum van het glas mooi voor de pupil komt te zitten. Dit doe je door streepjes op de glaasjes te zetten. De klant doet de bril dan op en die moet jou dan aankijken zodat je als verkoper precies kan zien of de streepjes op de goede plek zitten. (Is dit even leuk. Een blogpost die entertainend én leerzaam is.) Mensen vinden dit vaak lastig of ongemakkelijk. Je kijkt elkaar namelijk wat langer aan dan je anders zou doen. En ik ben dat wel gewend (Eye staring contest? Kom maar op!), maar de klant vindt het soms onprettig of moet er een beetje ongemakkelijk bij lachen.

Oké. Terug naar het verhaal. De man in kwestie bleef dus een beetje plakken en zei toen: “ik ben wel drie dagen van slag geweest nadat we elkaar zo in de ogen hadden gekeken.”

Dus. Daar sta je dan met je goede gedrag.

Ik vond het best een goede opmerking. En ook leuk. Want hij was ook wel leuk. Maar ik had echt geen idee wat ik ermee moest. Ik voelde zo ongeveer al mijn bloed opstijgen naar mijn hoofd. Dus ik zeg: “Och jee.” Als in: dat is ook wat, dat je drie dagen van slag was.

Zucht…

Om het nog even erger te maken zei ik daarna: “tja, ik kijk heel vaak mensen zo aan als ik brillen verkoop, dus ik ben het wel gewend om mensen zo in de ogen te kijken.”

Toen ik dat zei dacht ik: Helma! Waarom? Wáárom!?!

Door de stress weet ik niet eens meer wat hij daar op zei. Maar goed. Waar het op neer komt, is dat het nogal genant was. Hij ging richting uitgang en zei dat hij nog wel eens terug zou komen voor een zonnebril op sterkte. Ik zei dat dat goed was en dat hij gerust terug mocht komen als zijn brillen nog wat bijgesteld moesten worden.

En dat was dat.

Giechelig als een tiener sloot ik de winkel af. Ondertussen append naar mijn moeder en zus over deze vreemde gebeurtenis.

Bestaan er eigenlijk mensen die wél weten wat ze op zulke momenten moeten zeggen? Die helemaal smooth een flirterige tegenopmerking maken? Zo ja, zijn zij wel menselijk? Of zijn dat een soort van buitenaardse flirtgenieën? Of ben ik gewoon zo raar? En onhandig?

Hoe gaan jullie met dit soort dingen om?

Oh, en ter informatie: ik heb hem niet meer terug gezien. Stiekem ben ik daar wel opgelucht over. Maar stiekem vind ik het ook wel een beetje jammer, want het klikte dus wel. En ik heb namelijk al dágen achtereen zitten broeden op wat ik dan zou zeggen. Nog tips?

Lees hier het vervolg op deze vreemde flirtsituatie!

 

10 thoughts on “Hoe ik een flirtpoging de vernieling in hielp

  • 13 april 2016 at 22:06
    Permalink

    Wouw.. Ik leef met je mee! Oprecht! Ik werk alleen maar tussen mannelijke collega’s.. en de meeste opdrachtgevers ook alleeeeen maar mannen. (Vrachtwagenchauffeurs,bouwbedrijven etc.)

    Ik heb zelf geen idee meer wat ik van sommige opmerkingen\uitspraken moet denken?
    Flirten?.. weer een simpele grap over de man\vrouw verhouding?.. of gewoon gezellig? Over het algemeen stap ik hoofdschuddend mijn auto weer in.. om mijn rode hoofd in combinatie met mijn dikke grijns snel uit zicht te trekken. Kan goed met mannen werken.. maar te veel sociale verstandhoudingen door elkaar wordt mij te ingewikkeld haha!

    Mooi geschreven, leuk stukje! Voor de adviezen moet je niet bij mij zijn haha!

    Reply
    • 14 april 2016 at 19:16
      Permalink

      Ja jeetje, als je echt alleen met mannen werkt die dan van die grapjes maken, lijkt het me ook lastig om te achterhalen of ze nou wat willen of niet, haha!

      Reply
  • 14 april 2016 at 13:29
    Permalink

    Tja, da’s lang geleden bij mij, geen idee welke tip(s) ik je kan geven. ’t Is in ieder geval een leuk stuk om te lezen 🙂

    Reply
    • 14 april 2016 at 19:17
      Permalink

      Bedankt voor je compliment!

      Reply
  • 14 april 2016 at 15:19
    Permalink

    Hihi wat een leuk stukje! En ik zou ook echt niet geweten hebben wat ik moest zeggen… behalve zoiets cliché van hoe mooie ogen hij wel niet had o.i.d. 😉 Hopelijk komt ie snel voor zn zonnebril! Dan kun je hem zeggen dat z’n zonnebril goed van pas komt als hij op een terrasje zit… en dat het misschien wel leuk is om iemand anders aan de tafel te hebben… 😉

    Reply
    • 14 april 2016 at 19:18
      Permalink

      Wauw! Die opmerking van het terras is goed! Ben jij stiekem toch ook een flirtgenie? 😉

      Reply
  • 23 april 2016 at 15:59
    Permalink

    Je weet z’n naam, dus je kan hem altijd opzoeken op facebook o.i.d., hihi!
    Ik ben hier ook heel onhandig in. Ik heb het ook nooit door als mensen met me flirten.

    Reply
    • 24 april 2016 at 14:48
      Permalink

      Ik heb net een nieuwe blog geschreven over het vervolg. 😉

      Reply
  • Pingback: Hoe de mislukte flirtpoging een vervolg kreeg - Helma Schrijft

  • 20 augustus 2016 at 19:50
    Permalink

    Wat een leuk stukje misschien ben jij nu aan zet kijk eens op fb of jij hem kunt vinden .
    Succes.

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *