Mijn guilty tv-pleasure

Say yes to the dress
Oké. Hierbij deel ik mijn guilty pleasure wat betreft tv-kijken met jullie. Ik kijk graag naar Say yes to the dress. Zo. Het is eruit. Ik weet zeker dat mensen die me kennen nu denken “WTF?! Dat is toch helemaal niks voor Helma.” Maar ja, ik vind het gewoon leuk. Dat het zó niet bij me past, maakt het misschien juist zo leuk.

Voor de mensen die geen flauw benul hebben: Say yes to the dress is een Amerikaanse realityshow over bruiden die gaan shoppen voor hun perfecte trouwjurk. Nou kijk ik verder nooit naar realityshows hoor. Ik vind er namelijk niks aan. Maar dit programma is zo fout dat het leuk is. Amerikaanser dan dit vind je het haast niet. En dat is leuk om na het werk even naar te kijken met je bordje eten op schoot.

De essentie is dus dat bruiden hun perfecte trouwjurk willen vinden. Het gaat erom dat ze zich helemaal knap, sexy en perfect en ook een echte bruid voelen in hun jurk. Het is vooral heel erg belangrijk dat ze echt het gevoel hebben dat deze jurk dé jurk is.  Dat gevoel gaat over het algemeen gepaard met veel tranen.

Elke aflevering heeft een soort thema. Zo varieert het van bruiden met een klein budget tot bruiden met een oneindig budget tot bruiden met vreselijke moeders, tot dikke bruiden, veeleisende bruiden, bruiden die een gekleurde trouwjurk willen, bruiden met een emotioneel verhaal over een verloren dierbare, en ga zo maar door.

Wat vooral opvallend is aan dit programma is dat ALLE bruiden knap zijn. En ze lijken ook bijna allemaal op elkaar.  Het haar zit perfect in de krul, ze hebben grote ogen, zijn lang, superslank en dragen veel make-up. De vriendinnen die ze meehebben, zien er al net zo perfect uit. De enige mensen die er vaak niet zo florisant uitzien, zijn de ouders, ooms, tantes, opa’s en oma’s. Oftewel, de oudere garde. De jongedames zijn altijd perfect. De enige keer dat je minder perfecte bruiden ziet, is als het thema ‘dikke bruiden’ is. En dan zijn ze ook gelijk heul dik. Er zit niks tussenin. Verder heb ik nog NOOIT een bruid gezien met kort haar. Echt. Nog. Nooit.

De dames nemen vaak een heleboel mensen mee om te helpen kiezen, wat alles alleen maar moelijker maakt, want iedereen heeft een andere mening. En ze willen eerlijk commentaar van hun aanhang, maar barsten vervolgens in huilen uit als de aanhang de jurken afkeurt. Ze willen ook een jurk die iedereen mooi vindt, wat altijd weer een schier onmogelijke taak lijkt. Want de moeder wil dit, de oma wil dat, de bruidsmeisjes willen zus en de tante wil zo. Maar uiteindelijk komt de stereotiepe homoseksuele trouwjurkenverkoper als redder in nood altijd met de perfecte jurk die precies een compromis is tussen alle dingen die iedereen wil, en waarvan iedereen spontaan in tranen uitbarst. Kortom, het is één en al drama. Maar dat spreekt natuurlijk voor zich aangezien het Amerikaanse tv is.

Zoals ik al zei, is de aanhang in Say yes to the dress vaak heel eerlijk over de jurken die de bruid past. Sorry. Zei ik eerlijk? Ik bedoelde GEMEEN. Ze kraken de bruid gewoon keihard af. De moeders zijn hierin het allerergst. De programmamakers zoeken volgens mij de bruiden uit met de meest bitcherige moeders. De moeders willen sowieso altijd iets heel anders dan de bruid wil. Wil de bruid sexy? Dan wil de moeder lange mouwen en een col. Wil de bruid bling bling? dan wil de moeder een gladde jurk met niks. Wil de bruid een strakke jurk? Dan wil de moeder een vormeloze jute zak. Dit zorgt altijd voor wrijving en steeds geeft de bruid toe aan haar moeder. Want ja, als die de jurk niet mooi vindt, dan wordt die het gewoon niet. En elke keer heb ik de neiging om naar de tv te roepen dat de bruid schijt moet hebben aan de rest en dat ze moet kiezen wat ze zelf wil. Maar dat heeft natuurlijk geen nut. Ondertussen moeten de verkoopsters/homoverkoper hun uiterste best doen om te een jurk te vinden die voldoet aan de hoge eisen van de bruid en de aanhang. Dat is altijd weer ontzettend moeilijk. Want “o jee, de bruid heeft al drie jurken afgekeurd, ze is zo’n moeilijke klant, dit wordt he-le-maal niks, als we maar wat vinden wat ze wel leuk vindt”.

Verder zijn de bruiden nogal vreemd. Dan hebben ze nog maar twee jurken gepast en dan vinden ze het allemaal al heel moeilijken willen ze opgeven, omdat ze denken ze dat ze de juiste jurk nóóit zullen vinden.  Terwijl die winkel iets van vijfduizend jurken heeft. Stel je niet aan.
Ook zijn ze soms (= vaak) heel verwend. De jurk wordt namelijk heel vaak betaald door de ouders. En die jurken zijn DUUR. Ze geven zo 6000 dollar uit aan die jurk. Of 10.000. Of zelfs 15.000. Nou ja. Veel dus. En dan heb je dus zo’n bruid van wie de vader een budget heeft van 8.000 dollar. En dan zegt de bruid zonder blikken of blozen: “Ik krijg altijd wat ik wil. Als ik een jurk wil van 12.000 dollar, dan zorg ik wel dat papa dat betaalt.” Ze willen gewoon die perfecte jurk en hebben er alles voor over om die te kopen. Al kost het twee jaarsalarissen.

Verder is er ook altijd paniek om niks. In het programma zie je namelijk ook bruiden die hun jurk al uitgezocht hebben, maar hem een paar weken voor de bruiloft weer komen passen. Er is altijd flinke stress over of de jurk wel past, of het wel de goede kleur is, of het goede model. En als er iets niet klopt, is het uiteraard een drama. “Er zit een strikje op de jurk! Die zat er niet op toen ik de jurk kocht! Het gaat allemaal mis! Het klopt niet! Straks heb ik geen trouwjurk! Dit kan niet! Waarom heb ík dit? Dit is zo belangrijk! WAAROM zit dat strikje erop??” Vervolgens heb je het reclameblok met die enorme cliffhanger over dat strikje. Daarna gaat het programma verder met de naaister die eraan komt (oh, en ALLE naaisters hebben een oostblokaccent, echt allemaal) en het strikje binnen 5 seconden verwijdert. Paniek om niks. Bruid heel opgelucht.

Wat ik trouwens megastorend vind, is dat de bruid en de aanhang en de verkoopsters ook alleen voor de camera zitten om toelichting te geven bij wat er gebeurt. En ze praten echt ALTIJD in de tegenwoordige tijd, over dingen die al gebeurd zijn. Dus je ziet eerst een shot van die bruid die in de winkel staat te huilen omdat haar moeder haar afkraakt. Daarna zie je een stukje dat de bruid apart voor de camera zit en zoiets zegt als: “Ik voel me zo beledigd. Ik kan niet geloven dat mijn moeder dit zegt. Ik ga terug naar de paskamer en besluit om een andere jurk aan te doen.” Om vervolgens weer een shot te zien van de bruid in de winkel, die huilend naar de paskamer loopt om een andere jurk aan te doen. Ik vind deze manier van commentaar geven zó irritant. Het ligt vast aan mij, maar praat alsjeblieft gewoon in de verleden tijd over dingen die gebeurd zijn. Dat is veel logischer. Dit komt zo stom over.

Wat ik ook wel bijzonder vind, is dat het hele programma draait om stereotypes. Je hebt de knappe, meisjesachtige bruid die al vanaf dat ze 6 jaar is, droomt van haar bruiloft. Je hebt de overdreven homoseksuele verkoper. Je hebt de overheersende moeder. Verder heeft de verkoopster vaak even een gesprekje met de bruid over de bruidegom. Ze vertelt dan altijd wie de aanstaande man is en wat zijn beroep is en dat is meestal iets stoers zoals footballspeler of brandweerman ofzo. Maar we komen haast nooit te weten welk beroep de bruid zelf heeft. Bij de man is het belangrijk dat hij een stoere indrukwekkende baan heeft, maar bij de bruid draait het er alleen maar om dat ze knap en sexy is.

Alles in Say yes to the dress is erg overdreven en gemaakt. Dat vind ik grappig om te zien. Het fascineert me hoe die dames bezig zijn met hun bruiloft en dat alles draait om de perfecte jurk. De rest is niet belangrijk voor ze. Maar ik geef toe, los van dit alles kijk ik stiekem ook gewoon graag naar al die mooie trouwjurken.

Wie kijkt er nog meer naar Say yes to the dress? Wat zijn jullie guilty tv-pleasures?

2 thoughts on “Mijn guilty tv-pleasure

  • 20 augustus 2016 at 20:12
    Permalink

    Ja inderdaad heb ook wel eens gekeken mijn mond valt er bijna van open wat een fout programma. Ik was in Texas daar reageren de meeste mensen net zo gestoord.
    Ach zal wel Amerikaans zijn.Als je daar een winkel binnen gaat zijn er mensen ingehuurd om je dag te zeggen Hallo how are you ook al kom je ze 10x in het zelfde gangpad tegen steeds opnieuw dusVREEMD VOLK.

    Reply
    • 23 augustus 2016 at 20:10
      Permalink

      Haha! Dat is echt raar!

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *