Hoe alles – ja, écht alles – mis ging met mijn internetaansluiting – deel 3

Om dit verhaal te begrijpen, zal je toch echt eerst deel 1 en deel 2 moeten lezen. Sterkte.

Ik had mijn installatiepakket zo’n 4 weken geleden dus al moeten hebben. Ik mailde terug dat ik het toch echt niet had. Er zou gelukkig een nieuw pakket verstuurd worden. Hoera. Ik achterhaalde hoe laat het pakket bezorgd zou worden. Dat was op vrijdagochtend. Dat was wel erg kort dag inmiddels, want maandag kwam de monteur al. Aangezien ik zelf moest werken, was Grote Zus zo lief om in mijn huisje te gaan zitten om het pakket in ontvangst te nemen.

Toen de tijd bijna verstreken was en er nog niks gekomen was, besloot ik met de track-and-trace-code te kijken hoe het ervoor stond. Ik zag toen dat het pakket retour was gegaan naar de afzender omdat mijn adres onbekend was. Ik kon haast niet geloven dat het op nóg meer punten fout kon gaan. Maar het kon blijkbaar toch. Het internetuniversum is mij niet gunstig gezind. Gefrustreerd belde ik Grote Zus op dat ze wel weer kon vertrekken. Na haar advies besloot ik om Post NL dan maar te bellen hoe dat zat. Want mijn adres bestaat gewoon. Echt waar.

De postmevrouw vond het maar vreemd, en vroeg of ik al eerder pakketten had ontvangen op het adres. Nee, dat niet. Maar wel gewoon briefpost. Dus de postbode weet me wel te vinden. De mevrouw zou noteren dat mijn adres toch echt klopt. Maar met het pakket kon ze niks meer. Het proces kon niet ongedaan gemaakt worden. Ik moest de afzender maar bellen.

Er zat niks anders op dan KPN weer te bellen. Na 4 keuzemenu’s (valt mee hè?), kon ik mijn verhaal uitleggen. Er zou voor de derde keer een pakket verstuurd worden. Ik had het lumineuze idee om het dan maar naar mijn ouders te laten sturen. Want hun adres bestaat in elk geval sowieso. En met een beetje geluk zou het zaterdag bezorgd worden. Net op tijd dus.

Dezelfde avond belde ik nog even weer voor een nieuwe track-and-trace-code, zodat mijn ouders niet de hele dag thuis zouden hoeven zitten. Maar er was nog geen code. De jongeman aan de andere kant verwachtte dus niet dat het pakket er zaterdag zou zijn. En nu? Het onvermijdelijke gebeurde. We moesten de monteursafspraak verplaatsen. We besloten het 1 dag te verschuiven. Dan was er nog de kans dat het pakket er maandag zou zijn, zodat de monteur het dinsdag aan kon sluiten. En na 6 weken zonder internet en tv kon die ene dag er ook nog wel bij. En dan moest ik het dagje uit met Mams en Grote zus maar afzeggen om de monteur binnen te laten…

Ik stelde voor dat de monteur het installatiepakket gewoon mee zou nemen. Dan zou al het gedoe voorbij zijn. Maar ja. Dat was moeilijk, want de juiste mensen waren niet aanwezig. Maar hij dacht dat het, bij wijze van hoge uitzondering, wel mogelijk zou zijn, mocht ik het pakket maandag om 15.00 uur nog niet hebben. Dan zou ik maandag om 15.00 uur dus weer bellen. En we spraken ook af dat ik zaterdag nog even weer zou bellen voor de nieuwe track-and-trace-code.

En zo geschiedde. Zaterdagavond belde ik. Je zou zeggen het geven van zo’n code niet lang hoeft te duren. Maar ik hing eerst 20 minuten in de wacht tot ik eindelijk aan de beurt was. (Opeens was er hetzelfde wachtmuziekje als bij Online! Nooooo…! Mijn brein…!) En weer een half uur later, bleek dat er geen code was, dat er geen pakket verstuurd was en dat het meiske niks voor me kon doen in het weekend. Ze zei dat ik maandag maar weer moest bellen om te regelen dat de monteur het pakket mee zou nemen. Ik stelde nog voor dat zij het maandag gewoon sowieso zou gaan regelen. Maar nee, ik moest maar weer bellen.

Nou oké dan. Het is maandag. Ik bel weer. En wéér krijg ik natuurlijk een ander aan de lijn en wéér moet ik het verhaal uitleggen. Het enige wat ik nu wil is dat de monteur het pakket meeneemt.
“Nee mevrouw, dat kan niet.”
Aaaaargh!! “Maar je collega zei vrijdag dat het wel kon.”
“Mevrouw, ik werk hier al 8 jaar en ik weet dat het niet kan. Ik zal mijn collega hierop aanspreken.”
Hoe moeilijk kan het zijn om een doos met inhoud aan een meneer te geven, die toch sowieso al naar me toe zou komen? Het blijkt onmogelijk. Buiten de gebaande paden denken? Nee joh. Vooral niet doen… De jongen legt me uit dat de monteur standaard wel wat spullen bij zich heeft en dat hij dat gewoon kan aansluiten zodat ik in elk geval internet en telefoon heb. Het pakket wordt weer opgestuurd en de rest kan ik dan makkelijk zelf aansluiten. Er zit niks anders op dan akkoord te gaan. Maar ik heb in elk geval wel de hoop dat ik morgen alvast internet heb. Tv is minder belangrijk, want er bestaat tenslotte ook nog Netflix.

Dinsdagochtend. Het is tien over acht en mijn telefoon gaat. Het is de monteur! En hij is er bijna! Wow! Ik hoef niet eens de hele ochtend te zitten wachten! Het is fantastisch.
Even later wordt er aangebeld en ik laat de monteur binnen. Hij is hier ongeveer een jaar geleden ook geweest, vertelt hij me. Hij kwam toen koper aanleggen in het pand.
Even weet ik niet zo goed wat ik hierop moet zeggen. Ik besluit het even te laten rusten en vertel hem dat ik geen installatiepakket heb, maar dat mij gezegd was dat hij in elk geval voor internet kon zorgen. De monteur is vol goede moed. “Ik heb misschien zelfs nog wel een televisiekastje in de auto liggen. Dan heb je ook gelijk tv. Dan is alles meteen klaar.” Hij gaat terug naar zijn auto en ik maak bijna een sprongetje van blijdschap. Gaat het nu echt lukken?
Zodra hij terug is, gaat hij aan de slag. Terwijl hij bezig is, vraag ik hem nog even weer naar het aanleggen van het koper. Ik vertel hem dat Online zei dat ik geen internet via koper kon krijgen en dat toen alles in de soep liep en dat het uiteindelijk per se glasvezel moest worden.
“Oh, dat is onzin,” zegt hij. “Dan hadden ze de lijn van beneden naar boven even moeten doortrekken, en dan had het gewoon gekund. Maar daarvoor moeten ze ons inschakelen en dat kost ze zo veel geld dat ze 10 jaar lang niks aan jou kunnen verdienen.” Ik ben verbaasd. Het aanleggen van het glasvezel was ook heel erg veel werk. Dat kan ook nooit goedkoop geweest zijn.

Maar goed. Het zij zo. Ik heb internet en tv! Hoezee!

Ik heb respect voor de lezer die dit driedelige verhaal van bijna 3000 woorden heeft doorstaan. Sorry dat ik je dit heb aangedaan. Applausje voor jezelf. Beloon jezelf met iets leuks. En beloof me bij deze dat als je ooit gaat verhuizen, je dit minstens een half jaar voordat het zo ver is, doorgeeft aan je provider.

Wat zijn jullie horrorverhalen over internetproviders?

2 thoughts on “Hoe alles – ja, écht alles – mis ging met mijn internetaansluiting – deel 3

  • oktober 2, 2015 at 5:41 pm
    Permalink

    Onze ervaring met helpdesken is dat de helpdesk er niet is voor de klant, maar de klant er is voor de helpdesk. Wij kregen na eens internetstoring. Bij hoog en laag hield de provider vol dat het aan onze modem lag. Die was niet goed aangesloten. Er kwam niet iemand langs om naar het modem te kijken voordat gecontroleerd was of-ie wel/niet goed was aangesloten. Hebben we uiteindelijk een monteur gevonden die verklaarde dat de aansluiting juist was. Inmiddels zijn we overgestapt naar een andere.

    Reply
    • oktober 2, 2015 at 10:28 pm
      Permalink

      Ja, raar is dat, hoe ze het steeds zo weten te brengen dat het nooit hún probleem is. Best knap ook eigenlijk. 😉

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *