Hoe alles – ja, écht alles – mis ging met mijn internetaansluiting

Disclaimer: dit wordt een lang, chagrijnig, zeurverhaal. Lezen op eigen risico.

Het begon allemaal toen ik – nu ik toch zou verhuizen – besloot om van internetabonnement te veranderen. Na wat gezoek op het internet was ik er wel uit. Weg met het ‘losse’ internetabonnement van Online en het ‘losse’ kabelabonnement van Ziggo. En kom er maar in, voordelig alles-in-1-pakket. Ik trok de stoute schoenen aan en belde Online om mijn abonnement op te zeggen. Uiteraard kwamen daar het ‘wat-jammer-dat-u-weg-wilt-bij-ons-praatje’ en het ‘wilt-u-niet-toch-bij-ons-blijven-praatje’. Ik had me er wel een beetje op voorbereid, maar wat ik niet had verwacht, was dat ze écht met een mooi aanbod kwamen voor een alles-in-1-pakket. Het was voordeliger dan wat ik elders gezien had, dus what the heck, ik zou gewoon bij Online blijven.

“Ja mevrouw, en omdat we dit nu zo regelen, hoeft u niet eens de verhuiskosten van 50 euro te betalen!” Och, wat een blijdschap. Nou vond ik die verhuiskosten op zich eigenlijk al een reden om over te stappen, omdat het zo belachelijk is. Maar goed. Halleluja. Voor mij geen verhuiskosten. Wát een voordeel. En de telefoniste zou alles voor me regelen. Het gesprek duurde nogal even. Helemaal omdat ze er niet uitkwam met het computersysteem dat vastliep. “Maar mevrouw, dat regel ik wel, laten we alles verder vast rond maken.” Nou, he-le-maal prima. We namen het ‘ja-ik-ga-echt-twee-jaar-lang-dit-pakket-bij-jullie-afnemen-voor-29,95-per-maand-bandje’ op – waarbij ze Coevorden uitsprak als Coeveworden – zodat alles vast zou liggen. En klaar is Kees. Of Helma. Of Online. Ofzo. Ik vroeg aan het eind voor de zekerheid nog even of alles goed zou komen met de computer en of ik het nog even zou horen als het niet goed zou gaan. “Ja natuurlijk mevrouw, dan bellen we u.”

Een paar dagen later dacht ik “laat ik toch maar even bellen voor de zekerheid, want je weet het maar nooit”. Ik ging 6 keuzemenu’s door en kreeg toen iemand aan de lijn om mijn vraag te stellen. De dame in kwestie zocht het even op en verzekerde me dat alles goed gegaan was. Perfect. Weer een paar dagen later had ik 8 gemiste oproepen en een wat wanhopige voicemail van de dame die mij het goedkope aanbod had gedaan. Of ik alsjeblieft even terug wilde bellen om mijn verhuisdatum door te geven. Nou had ik dat toen natuurlijk wel doorgegeven, maar oké. Haar computer had die datum vast opgegeten ofzo.

Dus ik belde natuurlijk. Ik ging 12 keuzemenu’s door – waarom is er nóóit een optie die precies de lading dekt van de reden dat je belt? – en meldde toen dat ik alleen mijn verhuisdatum nog even door moest geven. Nou, dat was blijkbaar ont-zet-tend ingewikkeld en ik moest de persoon hebben die mijn voicemail had ingesproken. Dus ik vroeg of ze me door kon verbinden. Maar nee, dat kon natuurlijk niet. Ze zou zorgen dat ik teruggebeld werd. Ik legde uit dat ik aan het werk was en niet zo maar op kan nemen. (Zie je het al voor je dat ik midden in een oogmeting even de telefoon opneem? Ik niet in elk geval.) En dan zouden we alleen maar weer dom heen en weer aan het bellen zijn en ik zou met al die keuzemenu’s toch nooit in 1 keer de juiste persoon aan de lijn krijgen. Dus ik vroeg of zij het niet even aan haar collega kon doorgeven. Stom van mij. Want dat was te moeilijk natuurlijk. Maar uiteindelijk wilde ze het toch wel doen. Fijn.

Ik had er al weinig vertrouwen in, en ja hoor, een paar dagen later had ik weer een horde gemiste oproepen. Omdat ik het niet zag zitten om weer 12 keuzemenu’s door te moeten, om vervolgens wéér een nieuw persoon aan de lijn te krijgen die me niet zou kunnen helpen, besloot ik om een mail te sturen. Dat zou toch haast niet mis kunnen gaan. De mail sturen ze intern naar de juiste persoon en hoppa, het is geregeld.

Dacht ik.

Een dag later kreeg ik een mail dat ze meer gegevens van me nodig hadden en dat ik dus moest bellen. Ik begon nu toch lichtelijk geïrriteerd te raken en mailde terug dat ik niet wilde bellen en legde uit waarom ik dat niet wilde. En ik vroeg welke gegevens ze dan moesten hebben. Weer kreeg ik een mail dat ik toch écht moest bellen. Dus ik verzamelde mijn moed, ging door 15 keuzemenu’s en legde uit dat ik écht alleen maar even m’n verhuisdatum door moest geven en verder niet. Maar dit was uitermate ingewikkeld natuurlijk. Het is blijkbaar erg moeilijk om 20-08-2015 in te toetsen. Oh wacht even. Ik heb het net ingetoetst. Dus het valt eigenlijk best mee.

Maar er bleek iets niet te kloppen. Er werd weer wat opgezocht in de computer, er werd wat gemompeld en uiteindelijk kon de persoon in kwestie me niet verder helpen. Ik werd doorverbonden, in de wacht gezet en ik werd gek van het wachtmuziekje. Weer legde ik het verhaal uit en weer werd ik weer doorverbonden en weer in de wacht gezet met het verschrikkelijke wachtmuziekje. En ik werd langzaam gekker en gekker.

Ga ik uiteindelijk iemand met verstand aan de lijn krijgen? Of word ik echt gek? Lees het in deel 2 en deel 3.

4 thoughts on “Hoe alles – ja, écht alles – mis ging met mijn internetaansluiting

  • 30 september 2015 at 20:40
    Permalink

    Wij hebben eens 14 dagen zonder internet en telefoon gezeten. Precies in die periode overleed mijn schoonmoeder. Ik word nog witheet als ik er aan denk.

    Reply
  • 20 oktober 2015 at 08:46
    Permalink

    Tja, het wordt inderdaad een lang verhaal. Dus ik ga in deel drie schuin lezen om te kijken wat de oplossing is geworden:-)

    Reply
    • 20 oktober 2015 at 11:12
      Permalink

      Hahaha! Dat is een heel verstandige beslissing van je. 😉

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *