Introvert zijn – hoe ga je ermee om?

Introvert zijn is soms best lastig. Laatst kwam ik toevallig een site tegen met wat artikelen over introvert zijn. Nou is het niet zo dat ik er nu pas achter kom dat ik introvert ben. Die zelfkennis heb ik gelukkig nog wel. Maar ik deed wel wat interessante inzichten op over wat het precies betekent om introvert te zijn en in welk opzicht het juist een groot voordeel voor je kan zijn, zowel in je persoonlijke leven, als op de werkvloer.

Extravert zijn is hoe het hoort
Ik ontdekte dat extraversie de norm is – wat ik eigenlijk natuurlijk ook wel wist – en dat dat juist een probleem is voor introverten. Extraversie is haast een must tegenwoordig. Je moet sociaal zijn, van uitgaan houden, spontaan zijn. Mensen vinden het al snel raar als je al die dingen niet bent; als je liever tijd alleen doorbrengt. Daardoor gaan introverten zichzelf soms ook zien als ‘raar’.

Ik herken mezelf hier heel erg in. Tegenwoordig lukt het me wel aardig om me niet te veel aan te trekken van die ‘extraversienorm’. Vroeger daarentegen… Het is echt niet leuk, als je op een feestje zit, en je je niet heel erg mengt in de gesprekken, maar je je verder eigenlijk wel vermaakt, dat een ander dan opeens in je zij port en zegt: ‘jij zegt ook niet veel hè? Waarom niet? Heb je het niet naar je zin? Doe niet zo ongezellig.’

En nog een stom voorbeeld, maar als ik vroeger bij de kapper zat, was ik altijd verplicht om van die gesprekjes te voeren met de kapster over wat ik deed in het dagelijks leven en om van die vragen te beantwoorden als ‘ga je nog lekker stappen dit weekend?’ Ik vond dat altijd erg irritant, en gaf er dan maar een draai aan waardoor ik niet echt antwoord gaf. Of ik zei domweg dat ik misschien inderdaad wel heftig ging stappen. Ik was namelijk bang dat de ander me raar vond als ik zei dat ik niet van stappen houd. Tegenwoordig zeg ik wel gewoon dat ik liever met een brei- of haakwerk thuis op de bank zit. Het is nou eenmaal zo dat mensen verschillende hobby’s hebben. Ik probeer in elk geval me zo min mogelijk aan te trekken van wat een ander hier van vindt (best moeilijk!).

Het is gewoon zonde dat extravert zijn de norm is. Omdat introverten zichzelf ook volgens die ‘extraversienorm’ beoordelen, voldoe je dus eigenlijk nooit aan je eigen eisen, wat nou niet bepaald goed is voor je eigenwaarde. Want je bent nou eenmaal introvert, dus er zal wel wat aan je mankeren, toch? Het is immers niet normaal om niet extravert te zijn. We krijgen de boodschap dat we meer op de extraverten moeten lijken, wat niet zo best is voor je zelfvertrouwen, want blijkbaar zijn we niet goed genoeg.

Wij, introverten, zijn dus te streng voor onszelf. We schieten volgens onszelf vaak te kort, omdat we rustig zijn, niet snel het woord nemen in een groep en ons dus meestal wat op de vlakte houden. Ook anderen kunnen dat als negatief zien. Dat, terwijl er in onze hoofden van alles gaande is. Maar dat ziet de ander niet. Verder weten we vaak niet waar we goed in zijn, en als we al vinden dat we ergens goed in zijn, hebben we het er maar niet te veel over. We benadrukken vooral wat we niet kunnen. Vooral op het werk kan dit bijvoorbeeld lastig zijn. Collega’s of de werkgever typeren ons meestal als ‘rustig’ en kunnen vaak eigenlijk niet goed zeggen wat onze bijdrages of kwaliteiten zijn, omdat we niet zo op de voorgrond treden.

Er is geen goed of fout
Maar goed, introvert zijn is dus niet raar. Hoera! Het blijkt dat we gewoon een andere innerlijke belevingswereld hebben dan extraverten. Het is niet zo dat het één goed is, en het ander slecht. Extraverten en introverten zijn gewoon heel verschillende mensen. Introverten houden ervan om alleen te zijn. Het is niet dat we een hekel hebben aan anderen, maar we laden onszelf op door alleen te zijn met onze gedachten. Sociale gebeurtenissen kosten ons vaak veel energie, want we zijn gevoelig voor al die prikkels, en daarna hebben we wat meer tijd nodig om ons weer op te laden. We vinden het op zich vaak wel leuk, die sociale dingen, maar we worden er gewoon moe van. En de ene keer hebben we er minder moeite mee dan de andere keer. Dat zie ik ook bij mezelf terug. Soms lukt het me heel goed om mijn mond open te trekken bij bijvoorbeeld een werkbespreking, en een andere keer lukt het niet.

Een extravert laadt zichzelf juist op in deze sociale contacten. Zoals vriendlief. Die krijgt er energie van om te gaan stappen en dergelijke. Iets waarvan ik me niet kan voorstellen dat ik dat ook ooit zo zal voelen. Maar dat hoeft dus ook helemaal niet. We zijn gewoon verschillend. Het is voor vriendlief leuker als hij een avond lekker los kan gaan, zonder met mij rekening te hoeven houden. En het is voor mij leuker om die avond gewoon lekker alleen thuis te zijn. Op die manier hebben we het allebei leuk, ook al is het op dat moment niet samen. In het begin van onze relatie had ik daar wel moeite mee, maar inmiddels zijn we het allebei wel gewend van elkaar.

Introvert zijn heeft voordelen
Toch is het best wel jammer dat introverten, bijvoorbeeld op de werkvloer, vaak afgerekend worden op het feit dat ze veel gedachten voor zichzelf houden. Dat ze niet altijd vooraan staan om hun zegje te doen. Dat ze minder geneigd zijn om hun eigen kwaliteiten duidelijk tentoon te spreiden. Dat ze er niet van houden om in het centrum van de belangstelling te staan. Kortom, dat we volgens de ander te weinig zichtbaar zijn en ons niet genoeg profileren. Terwijl dit juist wel is wat werkgevers van hun werknemers verlangen.

Zonde, wat we hebben wel veel andere kwaliteiten, die blijkbaar typisch zijn voor introverten, en die ook heel nuttig zijn. Zo zijn we opmerkzamer en denken we dieper na over de dingen. We zijn goede luisteraars. We zijn goed in het uitpluizen van dingen, in het oplossen van problemen. We komen met goed doordachte oplossingen. Als we dus iets te melden hebben, is het vaak ook iets goeds. We hebben er alleen soms moeite mee om deze dingen dus daadwerkelijk over te brengen en moeten hier vooral altijd eerst goed over nadenken. Maar introversie heeft dus echt wel voordelen!

Nu moeten we alleen onszelf er nog van zien te overtuigen dat introvert zijn écht niet raar is. We moeten inzien dat we inderdaad kwaliteiten hebben die heel erg nuttig zijn. Bovendien zou het fantastisch zijn als andere mensen – de extraverten dus – deze kwaliteiten ook in ons zien.

Deze inzichten kwam ik op het spoor dankzij deze site. Neem vooral een kijkje.

4 thoughts on “Introvert zijn – hoe ga je ermee om?

  • 25 januari 2015 at 07:26
    Permalink

    Ha en dat laatste bereik je dus alleen door een klein stukje op te schrijven naar de extraversie. Al is het alleen maar door het de wereld insturen van dit schrijfsel. Ik denk dat het DE uitdaging van de intraverte persoon om selectief extravert te zijn als hij/zij daar werkelijk intrinsieke behoefte aan heeft (en dus niet maar proberen extravert te zijn om er bij te willen horen).
    Je hebt dit onderwerp knap uitgediept. Een mooi staaltje zelfobservatie.
    Overigens heb ik mezelf ook altijd beschouwd als introvert. Maar ik merkte pas later dat ik door de jaren heen langzaam opschoof naar die andere kant. Niet helemaal, nee, ik schat een procent of 30. En nog houd ik niet van grootschalige verjaardagsfeesten etc. Maar ik heb wel les geven aan groen van 80 mensen. Ik heb geleerd dit alles te kunnen. Maar ik kan er ook zo weer de bijl in zetten en me terugtrekken op mijn boekenkamertje van 2.3 x 2.0 waar ik mijn stukjes schrijf.
    Ik denk dat het min of meer zo gaat. Ook bij jou. Want ook zonder extravert te zijn ontmoette je vriendjelief. En misschien ben je er achtergekomen dat extra- en intro met elkaar kunnen leven in een zekere harmonie.
    Hoe dan ook: blijf er van overtuigd dat je goed bent zoals je bent en ontwikkel je door op jouw manier. Het is je enige weg.

    Indrukwekkend stuk, met aandacht en plezier gelezen.

    Sorry voor de reactie-lengte.

    Reply
    • 25 januari 2015 at 19:30
      Permalink

      Dank je voor je mooie reactie. Ik denk dat je inderdaad kunt leren om extravert te zijn, zoals je zei. En selectief extravert zijn kan zeker helpen om beter om te kunnen gaan met sociale gebeurtenissen en dergelijke. Zo lang het inderdaad maar vanuit je eigen behoefte komt. De balans vinden is wat belangrijk is, denk ik. Maar misschien ook wel het moeilijkst. Knap dat dat jou gelukt is.

      Reply
  • 26 februari 2015 at 16:06
    Permalink

    Heel erg herkenbaar. Ik ben zelf ook introvert en merkte ook altijd op school dat ik daardoor vaak tekort schoot. Nu na mijn opleiding voelde het heel fijn om niet meer steeds beoordeeld te worden. Maar als je dan opzoek gaat naar werk dan zijn vacatures vaak ook heel erg gericht op personen met extraverte eigenschappen. Ik vind het zien van mijn kwaliteit en deze overbrengen ook nog steeds erg lastig. Ik zal de website eens bekijken, interessant!

    Reply
    • 27 februari 2015 at 21:43
      Permalink

      Bedankt voor je reactie! Hopelijk vind je nog wat nuttigs op de site. 🙂

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *