Ik heb een ander

Ik moet iets opbiechten.

Ik heb een ander.

En dan is de keus soms moeilijk en pijnlijk, maar toch moet die keuze gemaakt worden. Dan is de vraag: ga ik hem dumpen of probeer ik het nog een tijdje vol te houden op deze manier? Maar de situatie is nauwelijks nog houdbaar. Het rammelt aan alle kanten. Het hangt met plakband aan elkaar. Ik ben er gewoon flauw van. Spuugzat ben ik het eerlijk gezegd. Ik heb m’n best gedaan om er nog wat van te maken en nog een tijdje zo door te gaan. Maar afgelopen week kwam dat moment dat de doorslag gaf. We maken een eind aan dit gedoe. Het is klaar.

Toch hebben we ook goede tijden gehad samen. In het begin was het allemaal nog geweldig, heb ik hem gekoesterd, voelde ik me veilig bij hem. We hebben veel tijd doorgebracht samen, veel gezien. Maar de laatste maanden kwam de verwaarlozing. Eigenlijk kwam vorig jaar al het keerpunt. Vanaf toen ging het alleen maar bergafwaarts. Het werd minder en minder en de irritaties groeiden steeds sneller. Elke dag weer werd ik geconfronteerd met het feit dat het gewoon niks meer was. En de mensen om ons heen hadden het ook wel door. Ze vroegen zich af hoe ik het nog steeds volhield met hem. Dat is straks gelukkig voorbij.

Hij weet zelf alleen nog niet eens dat het einde in zicht is voor ons. Terwijl ik ondertussen alleen maar kan denken aan De Ander. De Ander is geweldig. Ziet er erg leuker uit. Met hem zie ik wél een toekomst. Met hem kan ik voor de dag komen. Hij is gewoon beter dan wat ik nu heb.

Ik moet alleen nog even wachten voor ik definitief kan zeggen dat het voorbij is. Dat De Ander zijn plaats in gaat nemen. Nog een paar dagen en dan kan ik het eindelijk afsluiten en beginnen aan een nieuwe periode. Ik wacht vol spanning op dat moment.

Het moment dat ik mijn oude auto eindelijk ga vervangen voor een andere.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *