De maffe collega

Lente/zomer 2011

Het is woensdag. Het is lente, maar het is nog fris vanochtend. Ik loop naar de deur en ben blij dat ik het makkelijk heb kunnen vinden. Omdat ik geen sleutel heb, klop ik op het raam. Een jongen komt tevoorschijn en loopt naar de deur. Hij draait de sleutel om en laat me binnen.
“Jij bent vroeg,” zegt hij.
“Ja, ik was bang dat ik het niet kon vinden,” zeg ik terug. Je bent zelf ook vroeg, denk ik er achteraan.
Hij steekt zijn hand uit. Ik schud hem en we stellen ons voor.
Het is het begin van een nieuwe werkdag met een collega die ik nog niet ken. Hij ziet er apart uit. Hij heeft kort zwart haar, met rode plukken erin, hij heeft een duimring om en zijn zwarte pak glimt een beetje. Maf tiepje.

Gedurende de dag leren we elkaar een klein beetje kennen. Hij vertelt dat hij graag gaat stappen, van dansen houdt en graag naar bandjes gaat kijken. Oh. En hij rookt. Ik vertel dat ik juist niet van die dingen hou – vooral niet van roken – en liever thuis een boek lees, van breien hou en van motorrijden. Meestal zeg ik niet zo onomwonden dat ik niet van stappen en dansen hou, omdat mensen dat vaak een beetje raar vinden. Het is blijkbaar niet helemaal sociaal geaccepteerd voor iemand van mijn leeftijd om deze dingen niet leuk te vinden. Dus meestal draai ik er een beetje omheen. Maar ach, vandaag ben ik in een gekke bui en zeg ik gewoon wat ik vind. Mijn zwart-en-roodharige collega lijkt het ook wel vreemd te vinden dat ik niet graag ga stappen en vooral dat ik niet graag dans, maar maakt er verder niet echt een punt van.

Woensdag een week later

Ik werk weer met mijn zwart-en-roodharige collega. Maar hij is niet meer zwart-en-roodharig.
“Waar zijn je rode plukken gebleven?” vraag ik.
“Oh, ze werden een beetje roze en ik had geen zin meer om het steeds bij te werken, dus nu is het weer gewoon zwart.”
“Aha.”
Hij heeft weer zijn glimmende zwarte pak aan. Ik draag een jurkje, want het is mooi weer. Dat vindt mijn collega blijkbaar wel leuk, want in de loop van de dag zegt hij opeens “sexy legsie”.
“Huh?” zeg ik.
Hij lacht. “Ik zei dat je sexy benen hebt,” zegt hij.
Euh… Huh? Ik voel me ietwat ongemakkelijk maar moet eigenlijk stiekem ook wel grijnzen.
Ach ja, het is gewoon een maf tiepje. Ofzo.

Die avond belt mijn moeder. We hebben het over koetjes en kalfjes. Werk enzo. Ze vraagt hoe m’n dag was. Ik zeg dat het prima was, maar dat m’n collega een beetje maf is.
“Hoezo?”
Ik vertel over het glimmende pak, de rode plukken, de duimring en de sexy-benen-opmerking.
“Ik weet niet wat ik daar nou wat mee moet,” zeg ik, refererend aan de beenopmerking.
“Hoe bedoel je?” zegt mams.
“Zegt ‘ie dat omdat ‘ie gewoon vindt dat ik sexy benen heb en verder niks? Of omdat ‘ie me leuk vindt ofzo?”
“Weet ik niet, maar ik vind het wel raar dat hij dat zegt. Jullie zijn collega’s.”
“Ach, nou ja,” zeg ik. Niet goed wetend wat ik verder moet zeggen.
“Misschien bedoelt hij er inderdaad wel wat mee. Maar als hij maar niet aan je zit,” zegt ze stellig.
Ik moet lachen. “Nou, dat valt allemaal wel mee hoor.”

Woensdag, weer een week later

Het is weer maffe-collega-dag. Eigenlijk heb ik er wel zin in. Hij is best wel leuk, hoewel ik er niet precies de vinger op kan leggen. Ik heb m’n jurkje weer aan, want het is warm. Terwijl ik heen rijd, bedenk ik me dat ik die misschien toch niet aan had moeten trekken. Maar ja, daar is het nu te laat voor.
De zwartharige collega vraagt in de loop van de dag of ik wel eens in de een of andere disco ben geweest.
“Nee,” zeg ik. “Ik hou niet van disco’s.” Dat heeft hij vast wel onthouden van de vorige keer. Misschien zegt ‘ie het gewoon om me er mee te pesten.
“Ik ben er ook nog nooit geweest. Lijkt me wel leuk. Zullen we zaterdag anders samen gaan?” vraagt hij. “Kunnen we dansen.”
Euh… is dat een grapje of vraag hij me een soort van mee uit? Ik ben hier niet zo goed in.
“Eum… Nee,” zeg ik, ervan uitgaande dat het niet helemaal serieus bedoeld is. En het idee om in een disco te gaan dansen met iemand die ik niet echt ken, jaagt me de stuipen op het lijf.
“Jammer,” zegt hij. “Bangerd.”
“Ja, ik ben een beetje een schijterd,” zeg ik.
Er komt een klant binnen en hij loopt erheen om de persoon te helpen.
Ondertussen vraag ik me af hoe deze situatie nou eigenlijk in elkaar zit. Ik stuur voor de zekerheid een whatappje naar m’n zus. Zij heeft hier meer verstand van dan ik en heeft het sexy-benen-verhaal ook al meegekregen (zelfs m’n vader heeft het verhaal al meegekregen, “seksuele intimidatie” zei hij erover).
M’n collega van de sexy benen vroeg net of ik met hem naar de disco wil.
– Haha! Echt? Leuk!
Ik heb al nee gezegd.
– Waarom?
Ik durf niet.

Inmiddels is de collega weer terug.
“Zullen we anders een keer samen wat eten?” vraagt hij.
Oh, jemig. Blijkbaar meent hij het echt.
“Euh…”
“Dat durf je toch wel? Dan hoeven we niet te dansen.”
Daar heeft hij wel een punt.
“Heb je vanavond na het werk wat te doen?”
“Euh…” Ik sta met m’n mond vol tanden. Nee, ik heb niks te doen. Maar dit is wel erg kort dag.
Hij loopt de winkel weer in. Om een klant te helpen en misschien om me even te laten nadenken.
Ik stuur weer een whatsappje.
Hij wil met me uit eten. Wat moet ik nou doen?
Ik krijg geen reactie. Shit. Wat zal ik doen? Nog maar een whatsappje dan.
Stuur nou wat terug!! Ik kijk achter me of hij al terug is, maar hij is nog voor in de winkel.
Even later krijg ik wat terug.
– Sorry, was even bezig. Wanneer?
Na het werk!
– Wha! Leuk!! Handig. Dan heb je ook geen tijd om zenuwachtig te zijn van te voren.

Oh ja, da’s waar. Maar ik durf niet. Het is toch wel een beetje raar om met iemand die ik haast niet ken, uit eten te gaan. Maar aan de andere kant: misschien moet ik gewoon eens gek doen. Als je nooit iets probeert… En hij is ook best wel leuk. Maar hij is ook maf. Maar wat maakt dat eigenlijk uit.
Hij komt er weer aan gelopen. “En? Weet je het al?”
“Euh… oké dan,” hoor ik mezelf zeggen. What the fuck? Zei ik net nou gewoon “oké dan?” Ga ik dit doen? Volgens mij ben ik ziek ofzo. Dit zou ik nooit doen als ik goed bij mijn verstand was. Maar goed, ik heb het nu al gezegd. Dus er is denk ik geen weg meer terug.
“Leuk! Waar wil je eten?”
“Euh…” Jemig, ik moet ophouden met dat euh-zeggen.
“Italiaans? Er zit hier een goede pizzeria.”
“Ja, is goed.”
Ik stuur weer een whatsapp. We gaan Italiaans eten.
– Lekker! Succes! Laat je wel weten hoe het gaat?!

Opeens is het al zes uur en is de werkdag om. Shit. Nu gaan we uit eten.
We lopen de winkelstraat door. Hij in zijn glimpak en ik in mijn sexy-legsie-jurkje. Het restaurant is vlakbij. We krijgen een tafeltje in het midden toegewezen en ik ga snel naar de wc om m’n haar een beetje te fatsoeneren en met deo te spuiten. Dan loop ik terug naar het tafeltje. We bestellen. Hij neemt biefstuk, ik risotto. We praten en eten. Het gesprek verloopt op zich best goed, ondanks mijn gebrek aan date-skills en ondanks het feit dat we het hebben over dingen die volgens mij meestal niet toegestaan zijn op eerste dates, zoals De Ex en bepaalde levensproblematiek. Maar het maakt niet uit.

Na het eten wandelen we een stukje door het park en we belanden op een bankje. Hij komt wat dichterbij zitten en legt zijn arm om mijn schouder. “Vind je dat goed?” vraagt hij even. Dat vind ik wel beleefd van hem. “Ja hoor,” zeg ik. Het voelt wel aangenaam. Even later lopen we weer terug. We gaan bij een ander restaurant op het terras zitten. Het is nog steeds best warm buiten.
“Ik ga even naar de wc,” zeg ik. Ik hoef niet te plassen, ik wil alleen even op mijn telefoon kijken.
Terwijl ik op de wc zit, pak ik mijn telefoon. Ik heb een paar whatsappjes van mijn zus.
– En? Hoe gaat het?
En even later:
– Gaat het goed?
Nog weer wat later:
– Nou??
En nog wat later:
– Is het een engerd? Waar ben je? Moet ik papa bellen??
Ik gniffel en stuur terug dat het goed is en dat ze papa niet hoeft te bellen.
Ik loop terug naar buiten en we drinken wat. Hij een biertje, ik een ijsthee.

Uiteindelijk brengt hij me weer naar mijn auto.
“Ik vond het leuk,” zegt hij.
“Ik ook. Bedankt.”
Ik stap in, zwaai even en rij dan weg.
Eenmaal thuis bel ik m’n zus om haar op de hoogte te brengen.
“Heb je gezoend?” vraagt ze.
“Nee,” zeg ik. “Is dat een slecht teken dan?” Ik hoef eigenlijk helemaal niet te zoenen met iemand die ik net ken.
“Hm…” ze klinkt alsof het inderdaad een slecht teken is.
Daarna bel ik m’n moeder en ik zeg dat m’n zus het niet zo’n goed teken vond dat we niet gezoend hebben.
“Het was nog maar een eerste date,” zegt mams. “Dan hoef je niet te zoenen. Dat spreekt voor hem, vind ik.”
“Oké.” Daar heeft ze denk ik wel een beetje gelijk in.
Dan ben ik klaar met bellen en ga ik naar bed, het is al laat.
Maar slapen kan ik niet.

Lente/zomer 2014

“Schat? We kunnen eten hoor,” zeg ik en ik zet de pannen op tafel.
Vriendlief schuift aan. “Bedankt voor het koken,” zegt hij.
Het is geen biefstuk en geen risotto, maar smaken doet het vast wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *