Wanhoop

Een tijdje terug had ik ’s avonds na het werk een vergadering. Toen ik terug liep naar de auto, rond half tien, was het al donker. Een collega van me liep naar rechts en ik ging naar links, naar de parkeerplaats waar mijn auto stond. Er stonden niet veel auto’s meer en het schijnsel van de lantaarnpalen was zwak. Ik was bijna bij mijn auto en zocht ik mijn tas naar mijn autosleutel, toen er opeens iemand op me af kwam.

Het is een vrouw op een fiets. Ze is alleen. Ze is denk ik een jaar of veertig.
“Sorry mevrouw,” zegt ze, iets buiten adem, “maar mag ik u iets vragen?” Ze klinkt een beetje paniekerig. Zou ze de weg kwijt zijn?
“Jawel,” zeg ik, ondertussen denkend dat ik hier de weg niet weet en haar dus vast niet kan helpen.
“Ik heb een stomme vraag. En wilt u alstublieft niet boos worden mevrouw? Ik vroeg het net aan een man en die werd zó boos. Hij begon gewoon tegen me te schreeuwen. Ik sta nog te trillen op mijn benen.”
Huh? Wat is dit?
Ik zie dat ze huilt. Ze veegt met haar mouw de tranen van haar wangen. Het eerste wat ik denk is dat dit een afleiding is en dat ik zo meteen waarschijnlijk door haar handlanger bestolen ga worden. Ik leg mijn arm zo nonchalant mogelijk over mijn tas en kijk voorzichtig om me heen. Niemand te zien, maar dat zegt niks. Ik blijf op mijn hoede en richt me op de vrouw.
Ze praat verder. Wanhopig. “Ik fiets hier maar gewoon een beetje rond om mensen te vragen. En ik voel me zo stom. Maar heeft u alstublieft iets voor me? Al is het maar wat kleingeld. Ik ben eigenlijk gewoon aan het bedelen. Ik heb niks. Elk beetje helpt.” Ze veegt weer met haar hand over haar ogen.
Ik ben overrompeld, weet even niet wat ik moet zeggen. Mijn eerste ingeving dat ik beroofd ga worden, blijft aanwezig in mijn achterhoofd, want het is makkelijk om mijn portemonnee te stelen als ik hem net uit mijn tas haal om deze vrouw wat te geven. Mijn volgende gedachte is dat ik helemaal geen contant geld heb en dat ik überhaupt nooit iets aan bedelaars geef.
“Sorry, ” zeg ik dan, “maar ik heb geen contant geld op zak.”
“Oké,” zegt ze. Ze lijkt zich bij de situatie neergelegd te hebben. “Het spijt me,” zegt ze dan, en ze stapt weer op haar fiets.
Ik kijk hoe ze weg fietst en loop dan naar mijn auto.

De hele weg terug naar huis vraag ik me af of ik toch iets voor haar had moeten doen. Eigenlijk geef ik nooit aan zwervers of bedelaars. Er zijn instanties voor deze mensen, en voordat je bijvoorbeeld op straat belandt, moet je het wel heel bont gemaakt hebben. Dat gebeurt niet zo maar. Als je geen baan hebt, krijg je een uitkering. En er zijn regelingen waar je gebruik van kunt maken zodat je bepaalde dingen toch kan kopen waar je anders geen geld voor zou hebben.

Maar deze vrouw leek toch anders. Ze leek oprecht wanhopig. Ik stel me voor dat ze thuis twee kinderen heeft. En dat ze moet rondkomen van een uitkering en dat het geld gewoon op is. En het geld is vast vaker op, maar misschien heeft ze nu echt helemaal niks meer. En dat ze daarom in een vlaag van uiterste wanhoop de fiets heeft gepakt, terwijl haar kinderen thuis in bed liggen, en maar wat rondfietst in de hoop dat iemand haar wat geeft, zodat ze haar kinderen morgenochtend een ontbijt kan geven. Had ik haar geld moeten geven? Maar zo maar geld geven, daar hou ik niet van. En ik had trouwens niet eens contant geld bij me. Maar had ik dan misschien gewoon met haar naar de supermarkt moeten lopen die vlakbij was? Dan had ik wat dingen voor haar kunnen kopen, dingen die ze echt nodig had. Brood, drinken, aardappels, groente? Zodat ze in elk geval weer een paar dagen verder kon?

Ik voel me rot. En schuldig. Ik moet zelf ook moeite doen om rond te komen, maar ik heb tenminste genoeg. Ik heb een autootje, kan mijn rekeningen betalen en heb een volle koelkast. Had ik niet gewoon mijn eerste ingeving opzij moeten zetten? Had ik niet gewoon uit mijn comfortzone moeten stappen om iemand in nood te helpen?

2 thoughts on “Wanhoop

  • 4 mei 2014 at 11:42
    Permalink

    Wat een droevig verhaal 🙁 Maar neem het jezelf niet kwalijk! Ik heb zelf nog nooit zo’n situatie meegemaakt, ik denk dat ik hetzelfde zou doen want ik heb ook nooit contant geld.. Misschien dat ik in het vervolg een beetje meeneem just in case, zij kunnen het inderdaad beter gebruiken ook al zijn we zelf ook niet bepaald rijk.

    Reply
    • 6 mei 2014 at 14:58
      Permalink

      Ja, erg droevig inderdaad. En stom dat je op zo’n moment zo verbaasd bent dat je gewoon niet weet wat je moet doen en dan dus maar niks doet. Dat soort dingen bedenk ik altijd pas achteraf.

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *