Dansen

Dansen stappen ongemakkelijk feestje alcohol

Ik ben niet zo’n danser. Of laat ik het anders zeggen: ik dans niet zo graag in gezelschap. Maar als ik alleen thuis ben, mag ik wel graag door de kamer hopsen als ik een leuk liedje hoor. Vriendlief is wel een gezelschapsdanser. Hij gaat graag stappen om dan de hele avond op de dansvloer te staan. Je zou dus kunnen zeggen dat wij op dansgebied niet de beste match zijn.

Ik vind dansen altijd zo’n ‘ding’. Als ik ergens ben en er is leuke muziek en mensen zijn aan het dansen, dan is er een deel van mij dat ook wel wil dansen. Vooral als vriendlief zich ook aan het vermaken is op de dansvloer. Hij wil graag dat ik met hem mee dans. Maar het deel van mij dat niet wil dansen is meestal veel groter. Ik voel me dan niet op m’n gemak. Ik vind het zo moeilijk om over die drempel heen te gaan en me gewoon te laten gaan op de muziek. Daar ben ik niet zo goed in als er mensen bij zijn. En ik kan er al helemaal niet tegen als mensen, die me niet zo goed kennen, aan m’n arm beginnen te trekken en zeggen dat ik ook moet dansen omdat dat ‘gezellig’ is. Dan zeg ik dat ik niet wil, en dan kijken ze me aan alsof ik gek ben. Want dansen is toch leuk? En dan voel ik me zo’n stomme trien.

Ik ben zo’n persoon die zich over het algemeen veel te druk maakt over wat andere mensen vinden. Tegenwoordig is dat gelukkig al een heel stuk minder dan eerder, maar toch, het is er nog wel. Ik ben bang dat ik niet kan dansen en dat mensen me er raar uit vinden zien als ik dans. Terwijl, als ik zelf dansende mensen observeer en mensen zie die ‘volgens de normen’ niet zo goed dansen, maar wel gewoon lekker uit hun dak gaan, ik dat heel knap vind. Ik denk zelf dan niet: ‘die mensen kunnen echt niet dansen, ze kunnen beter iets anders gaan doen.’ Ik denk juist: ‘wat knap dat zij gewoon lekker dansen en doen waar ze zin in hebben en zich van niemand iets aantrekken.’

Maar laatst, na ongeveer tweeëneenhalf jaar met mijn vriendje samen te zijn en nooit samen te dansen, was opeens het moment daar. De muziek was goed. De sfeer was goed. Ik voelde me goed. En, een niet geheel onbelangrijke factor, ik had wat alcohol naar binnen gegoten. Ik drink haast nooit. En als ik drink, drink ik weinig. En ook op de bewuste avond had ik niet veel gedronken. Maar het kwam op de een of andere manier nogal binnen. Ik was niet dronken en wist nog precies wat ik deed, maar ik was toch wel lekker aangeschoten. En dat was blijkbaar precies wat ik op dat moment nodig had.

Opeens stonden vriendlief en ik samen te dansen. Het ging haast vanzelf. En ik vond het nog leuk ook! Geen ongemak. Geen gedachten over wat andere mensen wel niet zouden denken. Ik voelde me lekker. Heel lekker. Richting het eind van de avond wilde vriendlief naar buiten gaan om te roken en toen was ík juist degene die hem weer richting de dansende meute trok. Ik herkende mezelf haast niet. Ik had een geweldige avond. Want ik wist niet dat het zó kon voelen om je eens een keer helemaal niet druk te maken over de mening van anderen.

5 thoughts on “Dansen

  • 27 januari 2014 at 13:55
    Permalink

    Herkenbaar Helma, het ongemakkelijke gevoel bij het dansen en het daarom maar niet doen. Terwijl het ook mij zo heerlijk lijkt om het ongedwongen en onbekommerd te doen! Fijn voor je dat je zo’n positieve ervaring hebt gehad – hopelijk volgen er veel meer!

    Reply
    • 28 januari 2014 at 00:47
      Permalink

      Bedankt voor je reactie! Ja, ik hoop ook dat ik dit vaker zo kan meemaken. En dan het liefst ook zonder alcohol! 😉 Dat haalt natuurlijk wel remmingen weg, maar het zou ook fijn zijn om je vrijer te kunnen voelen zonder alcohol ‘nodig’ te hebben.

      Reply
  • 27 januari 2014 at 20:20
    Permalink

    Goed bezig!! Leuk hè, zo’n avond!

    Reply
  • Pingback: De maffe collega | Helma Schrijft

  • Pingback: 15 dingen die niemand vraagt | Helma Schrijft

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *