Waarom ik vegetariër werd

Waarom ik vegetariër werd

Ik at eigenlijk al een jaar of twee heel weinig vlees. Heel weinig houdt in: ik kocht het zelf nauwelijks meer, maar at het af en toe buiten de deur of als ik bij anderen at. Ik experimenteerde zelfs met veganistische recepten. Toen ontmoette ik mijn vriend, die al zeker dertig jaar vegetariër is vanwege de bio-industrie. Dat maakte de beslissing eigenlijk nog makkelijker om vegetariër te worden. Bovendien is het een stuk overzichtelijker voor mezelf om helemaal geen dieren meer te eten, in plaats van af en toe eens. Want waar trek je dan een grens? Bovendien moet je er steeds weer over nadenken wat je kiest. Door gewoon de knoop door te hakken om geen dieren meer te eten, werd het opeens makkelijker.

Uiteindelijk kon ik het gewoon niet meer naar mezelf verantwoorden om vlees te eten en hakte ik op 1 januari de knoop door. De bio-industrie is gewoon slecht. Dat was iets wat ik wel wist, maar wat eigenlijk toch nogal een ver-van-mijn-bed-show was. Mijn moeder werd jaren geleden al vegetariër, dus ik wist heus wel dat er iets niet goed zat. Maar ergens was er dan toch iets dat zei dat het vast allemaal wel mee zou vallen. Maar dat is natuurlijk onzin. De bio-industrie is verschrikkelijk en ik wil er niet meer aan meewerken.

Read more

De hel van 100% NL

Zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten, werk ik in een winkel. Het filiaal waar ik meestal sta, zit in een winkelcentrum. Wij mogen zelf in de winkel geen muziek draaien, wat wel een beetje saai was toen ik er net kwam werken, maar na al die jaren ben ik er wel aan gewend. Het winkelcentrum draait wel muziek en dat kan je in de winkel zelf ook horen. Nou, ‘best gezellig’, zul je misschien denken.

Niks is minder waar. Read more

Daar ben ik weer

Zo. Eindelijk even weer een update van mijn kant.

Soms heb je van die fases dat je veel blogt. Dit was niet zo’n fase. Ik had het gevoel dat ik eigenlijk niks had om over te bloggen, omdat ik niet zo veel interessants meemaak. En eerlijk is eerlijk; eigenlijk kon ik me er ook niet zo goed toe zetten om wat te schrijven en deed ik gewoon liever andere dingen.

Zo heb ik lekker veel gebreid en veel met B. op de bank gehangen en genetflixt (is dit al een geaccepteerde werkwoordsvorm? Lijkt me wel toch?). En in het kader van het vele breien, leek het me wel leuk om een aparte handwerkblog te maken. De oplettende lezer had dat natuurlijk al gezien in de menubalk, want inmiddels is www.helmahaakt.nl al een tijdje online. Ik heb mijn haak- en breiblogs verhuisd en wil daar verder gaan bloggen over handwerken. Lekker tegenstrijdig natuurlijk: geen inspiratie hebben om te bloggen, en dan nog maar een blog erbij maken zodat je dubbel zo veel te doen hebt. Maar goed, we zien wel waar het schip strandt.

Wat wel het grootste nieuws is van de laatste tijd, is

Read more

Haantje de voorste

Haantje de voorste

“KUKELEKUUUU”

Huh? Ik til mijn hoofd op van mijn kussen. Volgens de wekker is het vijf uur. Ik lig bij B. in bed. En ik hoorde een haan. We horen wel vaker een haan. Hij woont tenslotte in een plattelandsdorpje. Een van de buren verderop in de straat heeft zo’n beest. Ik heb er nooit echt last van gelukkig. Maar dit klonk wel wat dichterbij dan anders. Ik voel me gebroken nu ik zo abrupt uit mijn slaap gewekt word.

B. is ook wakker. Nogmaals klinkt het: “KUKELEKUUUU”.
“Wat is dit? Zit die haan hier vlakbij ofzo?” zeg ik.
B. vloekt. Hij stapt uit bed en kijkt uit het raam. Niks te zien. Maar goed, het is ook nog niet licht. Weer begint de haan te kraaien. B. kijkt de andere kant op. “Verdomd,” zegt hij verbaasd. “Hij zit bovenop je auto.”
Ik begin te lachen. “Dat meen je niet.” Ik ga naast hem staan om te kijken. En ja hoor, ik zie inderdaad onder de carport een schimmige haan op mijn auto zitten. Nu is dat op zich niet zo erg, maar wel als de auto met desbetreffende haan slechts drie meter van je slaapkamerraam verwijderd is.
Hij kraait weer.
“Jezus,” zeg ik. “Ik jaag hem wel weg. Ik moet toch plassen.” Read more

Tag: 25 vragen

Ik gooi er maar weer eens een tag in, zodat jullie weer wat nutteloze informatie over mij tot jullie kunnen nemen.

1. Heb je huisdieren?
Nee. Ik heb wel grasparkietjes gehad en het lijkt me superleuk om ooit weer 1 of 2 tamme parkietjes te hebben. Weer grasparkieten, of misschien wel valkparkieten. Maar ik doe het niet omdat ik 5 dagen in de week werk, dus dan zitten ze zo alleen thuis en dat vind ik zielig. En als ze met z’n tweetjes zijn, is het wel minder erg, maar het houdt me toch een beetje tegen. En ik vind het zo erg als huisdieren ziek zijn en dood gaan. Vooral parkietjes zitten er dan zo sneu bij en je komt er haast niet achter wat ze hebben dus er iets aan doen is dan ook lastig. En zodra huisdieren dood zijn, vind ik vooral mezelf heel zielig.

2. Noem 3 dingen die het dichtstbij je zijn
Mijn telefoon, mijn laptop (duh) en mijn vriend (niet echt een ding, maar goed, hij zit nou eenmaal naast me).

3. Hoe is het weer nu?
Geen idee. Het is avond en donker. Het is wel vrij helder geloof ik.

4. Rij je? En zo ja, heb je wel eens een ongeluk gehad?
Read more

Ouderen

Gezellige ouderenOuderen. Soms zijn ze alleen maar chagrijnig. Soms zijn ze vrolijk en superlief.

De eerste categorie lijk ik relatief vaak tegen te komen. Met name in mijn werk. Ze zijn mopperig, staan te zuchten en te steunen als ze even tien minuutjes moeten wachten, willen niks,  hebben maar één gezichtsuitdrukking (namelijk chagrijnig) en lijken gewoon geen zin meer te hebben in het leven.

Vooral dat laatste valt me op. Zo zijn er mensen van een jaar of zeventig, die, als je het hebt over een jaar of twee of drie in de toekomst, doodleuk zeggen: “och, misschien ben ik dan wel niet meer” (pun intended). Dan sta ik wel echt even raar te kijken. Ja, misschien heb je gelijk en ben je dan dood. Of misschien ben je morgen wel al dood. Maar misschien ga je ook nog wel 20 jaar mee. En tuurlijk, misschien ben ik een beetje kort door de bocht. Wellicht hebben deze mensen wel heel goede redenen om chagrijnig te zijn, of om geen zin meer te hebben in het leven. Ik ben tenslotte ook geregeld chagrijnig en ik zie het soms ook even niet meer zitten. Ondanks dat, vind ik het toch altijd weer een aparte gewaarwording dat sommige ouderen áltijd mopperig lijken te zijn.

Ik kan van de tweede categorie ouderen echt heel blij worden. Gelukkig zijn er hier ook veel van. Read more

Facebookpagina voor Helma Schrijft!

facebookIk ben er wellicht wat laat mee, maar ik heb sinds een dag of twee een Facebookpagina voor Helma Schrijft! Jullie herinneren je misschien nog wel mijn blog over of ik nou wel of niet wat met Facebook moest doen. Maar inmiddels zit ik er toch al weer een tijdje op. Ik doe er niet veel mee eigenlijk. Ik zit in wat haak- en breigroepen om inspiratie op te doen. En ik volg wat pagina’s die ik leuk vind. Dat is best wel leuk. Verder heb ik zelf weinig te melden. Het is op zich wel leuk om een beetje te zien wat andere mensen bezighoudt, maar ik heb niet echt de behoefte om veel van mijn eigen dagelijkse beslommeringen erop te zetten. Behalve mijn blog natuurlijk!

Daarom heb ik besloten om een Facebookpagina te maken voor mijn blogje. Dat leek me wel leuk en overzichtelijk. Dan kunnen geïnteresseerden de pagina volgen voor de nieuwste berichten. Dit kan natuurlijk ook door hier op de site je e-mailadres achter te laten zodat je gelijk een mail krijgt als er weer een bericht verschijnt!

Dus bij deze: ik zou het superleuk vinden als jullie mijn pagina liken en delen! Want als veel mensen dat doen, dan leren meer mensen mijn blog kennen. En dat vind ik stiekem toch best wel leuk. Dus check het hier! Hier op de site kun je in de sidebar rechts ook gelijk de pagina liken.

Tot ziens op Facebook!

Ik had bijna weer een opa

Ik had bijna weer een opa

Mijn collega had laatst mijn hulp even nodig bij het bestellen van een bril. Dat was natuurlijk prima. Ze hielp drie mensen die speciaal samen uit Duitsland naar ons waren gekomen om brillen te kopen. Het was een ouder Nederlands stel samen met hun Duitse buurvrouw.

Mijn collega had hulp nodig bij de bril van de Nederlandse meneer. Terwijl zij nog wat dingen in de computer typte, was ik even aan het wachten tot het moment dat mijn hulp nodig was. Ondertussen kletste ik een beetje met de meneer. Hij zette zijn nieuw gekozen bril nog even weer op.

“Mooie bril hoor!” zeg ik. “Staat u goed.”
De man begint te stralen. “Dank je wel! Wil je met me trouwen?” Read more

Hoe de flirtpoging een relatie werd

Hoe de flirtpoging een relatie werd

Uit verschillende hoeken kwamen verzoekjes om een nieuwe blog. En jullie waren met name nieuwsgierig naar de afloop van mijn flirtavontuur (lees hier deel 1 en deel 2). En ja, ik weet het. Ik heb jullie, mijn trouwe lezers, weer veel te lang verwaarloosd. Dus daarom even een update over mijn relatiestatus.

De titel geeft het al weg hè? Ik heb jullie onder andere een beetje verwaarloosd omdat ik inmiddels een relatie heb. Of, om met de woorden van mijn vader te spreken: dikke verkering. En ja, het is inderdaad die ene van die flirtpoging. Hoe leuk is dat? Het kan dus toch nog op de ouderwetse, internetloze manier. Dat je gewoon iemand tegenkomt en dat beide partijen het wel zien zitten en een afspraakje maken.

Hoewel… eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet helemáál internetloos ging. Mijn blog speelde namelijk een centrale rol in dit verhaal. Read more

Gehaakte babysneakers

Gehaakte babysneakers

Dit superleuke patroontje van gehaakte babysneakers wilde ik graag met jullie delen. En nu ik ze inmiddels cadeau gegeven heb aan mijn zus en zwager (die onlangs hun gezin uitgebreid hebben met een zoon!), kan ik ze ook op mijn blog zetten.

Het patroon vond ik hier. De sneakertjes zijn niet al te moeilijk om te maken. Het lastige eraan is dat ze zo klein zijn en dat het haken dus een beetje een gepruts kan zijn. Maar het is het waard, want kijk hoe schattig!

(Ik heb het All Star-logootje weggelaten, omdat ik ze zonder eigenlijk leuker vond.)

Lees meer.